Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Continue

skaldic

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

Nj ch. 41

Njáls saga 41 — ed. not skaldic

Not published: do not cite (Nj ch. 41)

Anonymous íslendingasögurNjáls saga
404142

text and translation

The new edition is either unpublished or unavailable. The following is taken from an old edition (Skj where relevant):


Sigmundur hét maður. Hann var Lambason Sighvatssonar hins
rauða. Hann var farmaður mikill, kurteis maður og vænn,
mikill og sterkur. Hann var metnaðarmaður mikill og skáld
gott og að flestum íþróttum vel búinn, hávaðamaður mikill,
spottsamur og ódæll. Hann kom út austur í Hornafirði.
Skjöldur hét félagi hans. Hann var sænskur maður og illur
viðureignar. Þeir fengu sér hesta og riðu austan úr
Hornafirði og luku eigi ferð sinni fyrr en þeir komu í
Fljótshlíð til Hlíðarenda. Gunnar tók við þeim vel. Var þar
frændsemi mikil með þeim Sigmundi. Gunnar bauð Sigmundi að
vera þar um veturinn. Sigmundur kvaðst það þiggja mundu ef
Skjöldur væri þar, félagi hans.



"Svo er mér frá honum sagt," sagði Gunnar, "að hann sé þér
engi skapbætir en þú þarft hins heldur að bætt sé um með þér.
Er hér og vönd vistin. Vildi eg ráða yður ráð frændum mínum
að þér hlypuð eigi upp við frameggjan Hallgerðar konu minnar
því að hún tekur það margt upp er fjarri er mínum vilja."



"Veldurat sá er varar," segir Sigmundur.



"Þá er að gæta ráðsins," segir Gunnar, "en mjög munt þú verða
reyndur og gakk með mér jafnan og hlít mínum ráðum."



Síðan voru þeir í fylgd með Gunnari.



Hallgerður var vel til Sigmundar og þar kom að þar gerðist
svo mikill ákafi að hún bar fé á hann og þjónaði honum eigi
verr en bónda sínum. Og lögðu margir það til orðs og þóttust
eigi vita hvað undir mundi búa.



Hallgerður mælti við Gunnar: "Eigi er gott við að una við það
hundrað silfurs er þú tókst fyrir Brynjólf frænda minn enda
skal eg hefna hans láta ef eg má," segir hún.



Gunnar kvaðst ekki vilja skipta orðum við hana og gekk í
braut. Hann fann Kolskegg og mælti til hans: "Far þú og finn
Njál og seg honum að Þórður sé var um sig þó að sættir séu
því að mér þykir eigi trúlega vera."



Hann reið og sagði Njáli en Njáll sagði Þórði. Kolskeggur
reið heim og þakkaði Njáll þeim trúleika sína.



Það var einu hverju sinni að þeir sátu úti, Njáll og Þórður.
Þar var vanur að ganga hafur um túnið og skyldi engi hann í
braut reka.



Þórður mælti: "Undarlega bregður nú við."



"Hvað sérð þú þess er þér þykir með undarlegu móti vera?"
segir Njáll.



"Mér þykir hafurinn liggja hér í dælinni og er alblóðugur
allur."



Njáll kvað þar vera eigi hafur og ekki annað.



"Hvað er það þá?" segir Þórður.



"Þú munt vera maður feigur," segir Njáll, "og munt þú séð hafa
fylgju þína og ver þú var um þig."



"Ekki mun mér það stoða," segir Þórður, "ef mér er það
ætlað."



Hallgerður kom að máli við Þráin Sigfússon og mælti: "Mágur
þætti mér þú vera ef þú dræpir Þórð leysingjason."



"Eigi mun eg það gera," segir hann, "því að þá mun eg hafa
reiði Gunnars frænda míns. Mun og þar stórt á liggja því að
vígs þess mun brátt hefnt verða."



"Hver mun hefna," segir hún, "hvort karl hinn skegglausi?"



"Eigi mun það," segir hann, "synir hans munu hefna."



Síðan töluðu þau lengi hljótt og vissi engi maður hvað þau
höfðu í ráðagerðum.



Einu sinni var það að Gunnar var eigi heima. Þá var Sigmundur
heima og þeir félagar. Þar var kominn Þráinn frá Grjótá. Þá
sátu þau Hallgerður úti og töluðu.



Þá mælti Hallgerður: "Því hafið þið heitið félagar Sigmundur
og Skjöldur að drepa Þórð leysingjason fóstra Njálssona en þú
hefir mér því heitið Þráinn að vera við staddur."



Þeir gengu við allir að þeir höfðu þessu heitið henni.



"Nú mun eg gefa ráðið til," sagði hún. "Þið skuluð ríða austur
í Hornafjörð eftir fé ykkru og koma heim um þing öndvert en ef
þið eruð heima mun Gunnar vilja að þið ríðið til þings með
honum. Njáll mun vera á þingi og synir hans og svo Gunnar. En
þið skuluð þá drepa Þórð."



Þeir játtu að þessi ráðagerð skyldi fram koma. Síðan bjuggust
þau austur í fjörðu og varaðist Gunnar það ekki og reið
Gunnar til þings.



Njáll sendi Þórð leysingjason austur undir Eyjafjöll og bað
hann vera í brautu eina nótt. Hann fór austur og gaf honum
eigi austan því að fljótið var svo mikið að langt var um
óreitt. Njáll beið hans eina nótt því að hann ætlaði að hann
skyldi riðið hafa til þings með honum. Njáll mælti við
Bergþóru að hún skyldi senda Þórð til þings þegar hann kæmi
heim. Tveim nóttum síðar kom Þórður austan.



Bergþóra sagði honum að hann skyldi til þings ríða "en nú
skalt þú fyrst fara upp í Þórólfsfell og sjá þar um bú og
vera þar eigi lengur en eina nótt eða tvær."

sources

Text is based on reconstruction from the base text and variant apparatus and may contain alternative spellings and other normalisations not visible in the manuscript text. Transcriptions may not have been checked and should not be cited.

Close

Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.

Close

Stanza/chapter/text segment

Use the buttons at the top of the page to navigate between stanzas in a poem.

Information tab

Interactive tab

The text and translation are given here, with buttons to toggle whether the text is shown in the verse order or prose word order. Clicking on indiviudal words gives dictionary links, variant readings, kennings and notes, where relevant.

Full text tab

This is the text of the edition in a similar format to how the edition appears in the printed volumes.

Chapter/text segment

This view is also used for chapters and other text segments. Not all the headings shown are relevant to such sections.