Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Continue

skaldic

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

Grœnl ch. 1

Grænlendinga þáttr 1 — ed. not skaldic

Not published: do not cite (Grœnl ch. 1)

UnattributedGrænlendinga þáttr
12

text and translation

The new edition is either unpublished or unavailable. The following is taken from an old edition (Skj where relevant):


Sokki hét maður og var Þórisson. Hann bjó í Brattahlíð á
Grænlandi. Hann var mikils virður og vinsæll. Einar hét
son hans og var mannvænlegur maður. Þeir feðgar áttu mikið
vald á Grænlandi og voru þeir þar mjög fyrir mönnum.



Einhverju sinni lét Sokki þings kveðja og tjáði það fyrir
mönnum að hann vildi að landið væri eigi lengur biskupslaust
og vildi að allir landsmenn legðu sína muni til að
biskupsstóll væri efldur. Bændur játtuðu því allir.



Sokki bað Einar son sinn fara þessa ferð til Noregs, kvað
hann vera sendilegastan mann þess erindis að fara. Hann
kveðst fara mundu sem hann vildi. Einar hafði með sér
tannvöru mikla og svörð að heimta sig fram við höfðingja.



Þeir komu við Noreg.



Þá var Sigurður Jórsalafari konungur að Noregi. Einar kom á
fund konungs og heimti sig fram með fégjöfum og tjáði síðan
mál sitt og erindi og beiddi konung þar til fulltings að
hann næði slíku sem hann beiddi fyrir nauðsyn landsins.
Konungur lét þeim það víst betur henta.



Síðan kallaði konungur til sín þann mann er Arnaldur hét.
Hann var góður klerkur og vel til kennimanns fallinn.
Konungur beiddi að hann réðist til þessa vanda fyrir guðs
sakir og bænar hans "og mun eg senda þig til Danmerkur á
fund Össurar erkibiskups í Lund með mínum bréfum og
innsiglum."




Arnaldur kvaðst ófús til að ráðast, fyrst fyrir sjálfs síns
sakir er hann væri lítt til fallinn og síðan að skilja við
vini sína og frændur, í þriðja stað að eiga við torsóttlegt
fólk. Konungur kvað hann því meira gott mundu eftir taka
sem hann hefði meiri skapraun af mönnum.



Hann kveðst eigi nenna að skerast undan hans bæn "en ef þess
verður auðið að eg taki biskupsvígslu þá vil eg að Einar
sverji mér þess eið að halda og fulltingja rétt
biskupsstólsins og eignum þeim er guði eru gefnar og hegna
þeim er á ganga og sé varnarmaður fyrir öllum hlutum
staðarins."




Konungur kvað hann það gera skyldu. Einar kvaðst mundu
undir það ganga.




Síðan fór biskupsefni á fund Össurar erkibiskups og sagði
honum sitt erindi með konungsbréfum. Erkibiskup tók honum
vel og reyndust hugi við. Og er biskup sá að þessi maður
var vel til tignar fallinn vígði hann Arnald til biskups og
leysti hann vel af hendi. Síðan kom Arnaldur biskup til
konungs og tók hann við honum vel.




Einar hafði haft með sér bjarndýri af Grænlandi og gaf það
Sigurði konungi. Fékk hann þar í mót sæmdir og metorð af
konungi.




Síðan fóru þeir á einu skipi, biskup og Einar. Á öðru skipi
bjóst Arnbjörn austmaður og norrænir menn með honum og vildu
og fara út til Grænlands.




Síðan létu þeir í haf og greiðast eigi byrinn mjög í hag
þeim og komu þeir biskup og Einar í Holtavatnsós undir
Eyjafjöllum á Íslandi. Þá bjó Sæmundur hinn fróði í Odda.
Hann fór á fund biskups og bauð honum til sín um veturinn.
Biskup þakkaði honum og lést það þiggja mundu. Einar var
undir Eyjafjöllum um veturinn.




Það er sagt þá er biskup reið frá skipi og menn hans að þeir
áðu á bæ nokkurum í Landeyjum og sátu úti. Þá gekk út
kerling ein og hafði ullkamb í hendi.




Hún gekk að einum manni og mælti: "Muntu festa, bokki,
tindinn í kambi mínum?"




Hann tók við og kvaðst mundu að gera og tók hnjóðhamar úr
mal einum og gerði að og líkaði kerlingu allvel, en það var
biskup raunar. Hann var hagur vel og er því frá þessu sagt
að hann sýndi lítillæti sitt.




Hann var í Odda um veturinn og fór með þeim Sæmundi allvel.
En til þeirra Arnbjarnar spurðist ekki. Ætluðu þeir biskup
að hann mundi kominn til Grænlands.



Um sumarið eftir fóru þeir biskup og Einar af Íslandi og
komu við Grænland í Eiríksfjörð og tóku menn við þeim
allvel. Spurðu þeir þá enn ekki til Arnbjarnar og þótti það
undarlegt og liðu svo nokkur sumur. Gerðist nú á umræða
mikil að þeir muni týnst hafa.



Biskup setti stól sinn í Görðum og réðst þangað til. Var
Einar honum þá mestur styrktarmaður og þeir feðgar. Þeir
voru og mest metnir af öllum landsmönnum af biskupi.

sources

Text is based on reconstruction from the base text and variant apparatus and may contain alternative spellings and other normalisations not visible in the manuscript text. Transcriptions may not have been checked and should not be cited.

Close

Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.

Close

Stanza/chapter/text segment

Use the buttons at the top of the page to navigate between stanzas in a poem.

Information tab

Interactive tab

The text and translation are given here, with buttons to toggle whether the text is shown in the verse order or prose word order. Clicking on indiviudal words gives dictionary links, variant readings, kennings and notes, where relevant.

Full text tab

This is the text of the edition in a similar format to how the edition appears in the printed volumes.

Chapter/text segment

This view is also used for chapters and other text segments. Not all the headings shown are relevant to such sections.