Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Continue

skaldic

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

Nj ch. 33

Njáls saga 33 — ed. not skaldic

Not published: do not cite (Nj ch. 33)

Anonymous íslendingasögurNjáls saga
323334

text and translation

The new edition is either unpublished or unavailable. The following is taken from an old edition (Skj where relevant):


Gunnar reið og þeir allir til þings. En er þeir komu á
þing þá voru þeir svo vel búnir að engir voru þeir þar að
jafnvel væru búnir og fóru menn út úr hverri búð að undrast þá.
Gunnar reið til búða Rangæinga og var þar með frændum sínum.
Margur maður fór að finna Gunnar og spyrja hann tíðinda. Hann
var við alla menn léttur og kátur og sagði öllum slíkt er
vildu.



Það var einn dag er Gunnar gekk frá Lögbergi. Hann gekk fyrir
neðan Mosfellingabúð. Þá sá hann konur ganga í móti sér og
voru vel búnar. Sú var í ferðarbroddi konan er best var búin.
En er þau fundust kvaddi hún þegar Gunnar. Hann tók vel
kveðju hennar og spurði hvað kvenna hún væri. Hún nefndist
Hallgerður og kvaðst vera dóttir Höskulds Dala-Kollssonar. Hún
mælti til hans djarflega og bað hann segja sér frá ferðum
sínum en hann kvaðst ekki varna mundu henni máls. Settust þau
þá niður og töluðu. Hún var svo búin að hún var í rauðum
kyrtli og var á búningur mikill. Hún hafði yfir sér
skarlatsskikkju og var búin hlöðum í skaut niður. Hárið tók
ofan á bringu henni og var bæði mikið og fagurt. Gunnar var í
tignarklæðum þeim er Haraldur konungur Gormsson gaf honum.
Hann hafði og hringinn á hendi Hákonarnaut. Þau töluðu lengi
hátt. Þar kom er hann spurði hvort hún væri ógefin.



Hún sagði að svo væri "og er það ekki margra að hætta á það,"
segir hún.



"Þykir þér hvergi fullkosta?" segir hann.



"Eigi er það," segir hún, "en mannvönd mun eg vera."



"Hversu munt þú svara ef eg bið þín?" segir Gunnar.



"Það mun þér ekki í hug," segir hún.



"Eigi er það," segir hann.



"Ef þér er nokkur hugur á," segir hún, "þá finn þú föður
minn."



Síðan skildu þau talið.



Gunnar gekk þegar til búðar Dalamanna og fann menn úti fyrir
búðinni og spyr hvort Höskuldur væri í búð en þeir sögðu að
hann var víst þar. Gekk þá Gunnar inn. Höskuldur og Hrútur
tóku vel við Gunnari. Hann settist niður í meðal þeirra og
fannst það ekki í tali þeirra að þar hefði nokkur misþykkja
í meðal verið.



Þar kom niður ræða Gunnars að hann spurði hversu þeir bræður
mundu því svara ef hann bæði Hallgerðar.



"Vel," segir Höskuldur, "ef þér er það alhugað."



Gunnar segir sér það alvöru "en svo skildum vér næstum að
mörgum mundi það þykja líklegt að hér mundi ekki samband
verða."



"Hversu líst þér Hrútur frændi?" segir Höskuldur.



Hrútur svaraði: "Ekki þykir mér þetta jafnræði."



"Hvað finnur þú til þess?" segir Gunnar.



Hrútur mælti: "Því mun eg svara þér um þetta er satt er. Þú
ert maður vaskur og vel að þér en hún er blandin mjög og vil
eg þig í engu svíkja."



"Vel mun þér fara," segir Gunnar, "en þó mun eg það fyrir
satt hafa að þér virðið í fornan fjandskap ef þér viljið eigi
gera mér kostinn."



"Eigi er það," segir Hrútur, "meir er hitt að eg sé að þú
mátt nú ekki við gera. En þó að vér keyptum eigi þá vildum
vér þó vera vinir þínir."



Gunnar mælti: "Eg hefi talað við hana og er þetta ekki fjarri
hennar skapi."



Hrútur mælti: "Veit eg að svo mun vera að ykkur er báðum
girndarráð. Hættið þið og mestu til hversu fer."



Hrútur sagði Gunnari ófregið allt um skapferði Hallgerðar og
þótti Gunnari það fyrst ærið margt er áfátt var. En þar kom um
síðir að saman féll kaupmáli þeirra. Var þá sent eftir
Hallgerði og var þá um talað svo að hún var við. Létu þeir nú
enn sem fyrr að hún festi sig sjálf. Skyldi þetta boð vera að
Hlíðarenda og skyldi fara fyrst leynilega en þó kom þar er
allir vissu.



Gunnar reið heim af þingi og reið þegar að finna Njál og
sagði honum kaupin. Hann tók þungt á kaupum hans. Gunnar
spurði hvað hann fyndi til að honum þótti slíkt svo óráðlegt.



Njáll svaraði: "Af henni mun standa allt hið illa er hún
kemur austur hingað."



"Aldrei skal hún spilla okkru vinfengi," segir Gunnar.



"Það mun þó svo nær leggja," segir Njáll, "en þó munt þú
jafnan bæta fyrir henni."



Gunnar bauð Njáli til boðs og öllu því þaðan sem hann vildi
að færi. Njáll hét að fara. Síðan reið Gunnar heim og reið um
héraðið að bjóða mönnum.

sources

Text is based on reconstruction from the base text and variant apparatus and may contain alternative spellings and other normalisations not visible in the manuscript text. Transcriptions may not have been checked and should not be cited.

Close

Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.

Close

Stanza/chapter/text segment

Use the buttons at the top of the page to navigate between stanzas in a poem.

Information tab

Interactive tab

The text and translation are given here, with buttons to toggle whether the text is shown in the verse order or prose word order. Clicking on indiviudal words gives dictionary links, variant readings, kennings and notes, where relevant.

Full text tab

This is the text of the edition in a similar format to how the edition appears in the printed volumes.

Chapter/text segment

This view is also used for chapters and other text segments. Not all the headings shown are relevant to such sections.