skaldic

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

MGóð ch. 28

Magnúss saga ins góða 28 — ed. not skaldic

Not published: do not cite (MGóð ch. 28)

HeimskringlaMagnúss saga ins góða
272829

text and translation

The new edition is either unpublished or unavailable. The following is taken from an old edition (Skj where relevant):



Þá stóð upp Magnús konungur og kallaði að blása skyldi
herblástur. Fór þá Vindaherinn sunnan yfir ána að þeim. Hljóp
þá upp allur konungsherinn og stefndi í móti heiðingjum.
Magnús konungur steypti af sér hringabrynju og hafði ysta
rauða silkiskyrtu og tók í hönd sér öxina Hel er átt hafði
Ólafur konungur. Magnús konungur rann fyrir öllum mönnum
öðrum í móti herinum og hjó þegar tveim höndum hvern mann að
öðrum.



Svo segir Arnór jarlaskáld:



Óð með öxi breiða

ódæsinn fram ræsir,

varð um hilmi Hörða

hjördynr, en varp brynju,

þá er um skaft, en skipti

skapvörðr himins jörðu,

Hel klauf hausa fölva,

hendr tvær jöfur spenndi.


Orusta þessi var ekki löng. Voru konungsmenn hinir áköfustu.
En hvar sem þeir komu saman féllu Vindur svo þykkt sem
unnvörp lægju en þeir er síðar stóðu sneru á flótta og voru
þeir þá höggnir niður sem búfé. Rak konungur sjálfur flóttann
austur yfir heiðina og féll fólkið um alla heiðina.



Svo segir Þjóðólfur:



Hykk í hundraðs flokki

Haralds bróðurson stóðu,

hrafn vissi sér hvassast

hungrbann, framast manna.

Vítt lá Vinda flótti.

Varð, þar er Magnús barðist,

höggvinn valr að hylja

heiði rastar breiða.


Það er alþýðu mál að ekki mannfall hafi orðið jafnmikið á
Norðurlöndum í kristnum sið sem það er varð á Hlýrskógsheiði
af Vindum. En af liði Magnúss konungs féll ekki mart en
fjöldi varð sárt.



Eftir orustu lét Magnús konungur binda sár sinna manna en
læknar voru ekki svo margir í herinum sem þá þurfti. Þá gekk
konungur til þeirra manna er honum sýndist og þreifaði um
hendur þeim. En er hann tók í lófana og strauk um þá nefndi
hann til tólf menn, þá er honum sýndist sem mjúkhendastir
mundu vera og segir að þeir skyldu binda sár manna en engi
þeirra hafði fyrr sár bundið. En allir þessir urðu hinir
mestu læknar. Þar voru tveir íslenskir menn. Var annar
Þorkell Geirason af Lyngum, annar Atli faðir Bárðar svarta í
Selárdal og komu frá þeim margir læknar síðan.



Eftir þessa orustu varð frægt mjög víða um lönd jartegn sú er
gert hafði hinn helgi Ólafur konungur og var það alþýðu mál
að engi maður mundi þurfa að berjast við Magnús konung
Ólafsson og Ólafur konungur faðir hans væri honum svo
nákvæmur að óvinir hans mættu enga mótstöðu veita honum fyrir
þá sök.

sources

Text is based on reconstruction from the base text and variant apparatus and may contain alternative spellings and other normalisations not visible in the manuscript text. Transcriptions may not have been checked and should not be cited.

Close

Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.

Close

Stanza/chapter/text segment

Use the buttons at the top of the page to navigate between stanzas in a poem.

Information tab

Interactive tab

The text and translation are given here, with buttons to toggle whether the text is shown in the verse order or prose word order. Clicking on indiviudal words gives dictionary links, variant readings, kennings and notes, where relevant.

Full text tab

This is the text of the edition in a similar format to how the edition appears in the printed volumes.

Chapter/text segment

This view is also used for chapters and other text segments. Not all the headings shown are relevant to such sections.