skaldic

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

Menu Search

HákGóð ch. 32

Hákonar saga góða 32 — ed. not skaldic

Not published: do not cite (HákGóð ch. 32)

HeimskringlaHákonar saga góða
3132

sources

Text is based on reconstruction from the base text and variant apparatus and may contain alternative spellings and other normalisations not visible in the manuscript text. Transcriptions may not have been checked and should not be cited.

text and translation

The new edition is either unpublished or unavailable. The following is taken from an old edition (Skj where relevant):



Hákon konungur gekk út á skeið sína, lét þá binda sár sitt en
þar rann blóð svo mjög að eigi fékk stöðvað. Og er á leið dag
þá ómætti konung. Sagði hann þá að hann vill fara norður á
Alreksstaði til bús síns.



En er þeir komu norður að Hákonarhellu þá lögðu þeir þar að.
Var þá konungur nær lífláti. Kallaði hann þá á vini sína og
segir þeim skipan þá er hann vill hafa á um ríkið. Hann átti
dóttur eina barna er Þóra hét en engan son. Hann bað þá senda
þau orð Eiríkssonum að þeir skyldu konungar vera yfir landi
en hann bað af þeim virkta vinum sínum og frændum.



"En þótt mér verði lífs auðið," segir hann, "þá mun eg af
landi fara og til kristinna manna og bæta það er eg hefi
brotið við guð en ef eg dey hér í heiðni þá veitið mér hér
gröft þann er yður sýnist."



Og litlu síðar andaðist Hákon konungur þar á hellunni sem
hann hafði fæddur verið.



Hákon konungur var svo mjög harmaður að bæði vinir og óvinir
grétu dauða hans og kölluðu að eigi mundi jafngóður konungur
koma síðan í Noreg. Vinir hans fluttu lík hans norður á
Sæheim á Norður-Hörðaland og urpu þar haug mikinn og lögðu
þar í konung með alvæpni sitt og hinn besta búnað sinn en
ekki fé annað. Mæltu þeir svo fyrir grefti hans sem heiðinna
manna siður var til, vísuðu honum til Valhallar.



Eyvindur skáldaspillir orti kvæði eitt um fall Hákonar
konungs og svo það hversu honum var fagnað. Það eru kölluð
Hákonarmál og er þetta upphaf:



Göndul og Skögul

sendi Gautatýr

að kjósa um konunga,

hver Yngva ættar

skyldi með Óðni fara

og í Valhöllu vera.




Bróður fundu þær Bjarnar

í brynju fara,

konung hinn kostsama,

kominn und gunnfána.

Drúptu dólgráar

en darraðr hristist.

upp var þá hildr um hafið.




Hét á Háleygi

sems á Hólmrygi

jarla einbani,

fór til orustu.

Gott hafði hinn göfgi

gengi Norðmanna

ægir Eydana,

stóð und árhjálmi.




Hrauðst úr hervoðum,

hratt á völl brynju

vísi verðungar,

áðr til vígs tæki.

Lék við ljóðmögu,

skyldi land verja

gramr hinn glaðværi,

stóð und gullhjálmi.




Svo beit þá sverð

úr siklings hendi

voðir Váfaðar

sem í vatn brygði.

Brökuðu broddar.

Brotnuðu skildir.

Glumruðu glymringar

í gotna hausum.




Tröddust törgur

fyr Týs og bauga

hjalta harðfótum

hausar Norðmanna.

Róma varð í eyju.

Ruðu konungar

skírar skjaldborgir

í skatna blóði.




Brunnu beneldar

í blóðgum undum.

Lutu langbarðar

að lýða fjörvi.

Svarraði sárgymir

á sverða nesi.

Féll flóð fleina

í fjöru Storðar.




Blendust við roðnar

und randar himni.

Sköglar veðr léku

við skýs um bauga.

Umdu oddláar

í Óðins veðri.

Hneig margt manna

fyr mækis straumi.




Sátu þá döglingar

með sverð um togin,

með skarða skjöldu

og skotnar brynjur.

Vara sá her

í hugum og átti

til Valhallar vega.




Göndul það mælti,

studdist geirskafti:

"Vex nú gengi goða,

er Hákoni hafa

með her mikinn

heim bönd um boðið."




Vísi það heyrði

hvað valkyrjur mæltu

mærar af mars baki.

Hyggilega létu

og hjálmaðar sátu

og höfðust hlífar fyr.




"Hví þú svo gunni," kvað Hákon,

"skiptir, Geir-Skögul?

Vorum þó verðir gagns frá goðum."

"Vér því völdum," kvað Skögul,

"er þú velli hélst

en þínir fjendr flugu."




"Ríða við skulum,"

kvað hin ríka Skögul,

"græna heima goða

Óðni að segja,

að nú mun allvaldr koma

á hann sjálfan að sjá."




"Hermóðr og Bragi,"

kvað Hroptatýr,

"gangið í gegn grami,

því að konungr fer,

sá er kappi þykir,

til hallar hinig."




Ræsir það mælti,

var frá rómu kominn,

stóð allr í dreyra drifinn:

"Illúðigr mjög

þykir oss Óðinn vera.

Sjáum vér hans um hugi."




"Einherja grið

skalt þú allra hafa.

Þigg þú að ásum öl.

Jarla bági,

þú átt inni hér

átta bræðr," kvað Bragi.




"Gerðar vorar,"

kvað hinn góði konungr,

"viljum vér sjálfir hafa.

Hjálm og brynju

skal hirða vel.

Gott er til gers að taka."




Þá það kynntist,

hve sá konungr hafði

vel um þyrmt véum,

er Hákon báðu

heilan koma

ráð öll og regin.




Góðu dægri

verðr sá gramr um borinn,

er sér getr slíkan sefa.

Hans aldar

mun æ vera

að góðu getið.




Mun óbundinn

á ýta sjöt

Fenrisúlfr fara,

áðr jafngóðr

á auða tröð

konungmaðr komi.




Deyr fé.

Deyja frændr.

Eyðist land og láð.

Síst Hákon fór

með heiðin goð,

mörg er þjóð of þéuð.


Close

Log in

This service is only available to members of the relevant projects, and to purchasers of the skaldic volumes published by Brepols.
This service uses cookies. By logging in you agree to the use of cookies on your browser.

Close

Stanza/chapter/text segment

Use the buttons at the top of the page to navigate between stanzas in a poem.

Information tab

Interactive tab

The text and translation are given here, with buttons to toggle whether the text is shown in the verse order or prose word order. Clicking on indiviudal words gives dictionary links, variant readings, kennings and notes, where relevant.

Full text tab

This is the text of the edition in a similar format to how the edition appears in the printed volumes.

Chapter/text segment

This view is also used for chapters and other text segments. Not all the headings shown are relevant to such sections.