This interface will no longer be publicly available from 1 September 2020. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Data from Samnordisk runtextdatabas

login: password: stay logged in: help

Anonymous Poems (Anon)

VII. Lilja (Lil) - 100

Lilja (‘Lily’) — Anon LilVII

Martin Chase 2007, ‘(Introduction to) Anonymous, Lilja’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 544-677.

stanzas:  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75   76   77   78   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92   93   94   95   96   97   98   99   100 

Skj: Eysteinn Ásgrímsson: Lilja (AII, 363-95, BII, 390-416)

SkP info: VII, 673-5

old edition introduction edition manuscripts transcriptions concordance search files

98 — Anon Lil 98VII

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance

 

Cite as: Martin Chase (ed.) 2007, ‘Anonymous Poems, Lilja 98’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 673-5.

Sá, er óðinn skal vandan velja,
velr svá mörg í kvæði að selja
hulin fornyrðin; trautt má telja;
tel eg þenna svá skilning dvelja.
Vel því að hier má skýr orð skilja,
skili þjóðir minn ljósan vilja;
tal óbreytiligt veitt að vilja;
vil eg, að kvæðið heiti Lilja.

Sá, er skal velja vandan óðinn, velr að selja í kvæði svá mörg hulin fornyrðin; trautt má telja; tel eg, þenna dvelja skilning svá. Því að hier má vel skilja skýr orð, skili þjóðir ljósan vilja minn, óbreytiligt tal veitt að vilja; eg vil, að kvæðið heiti Lilja.

He who must execute the elaborate poem chooses to put into the verse so many obscure archaisms one can hardly count them; I say that he thus impedes understanding. Because one here can understand clear words well, let people understand my transparent intent, this ordinary speech given freely; I desire that the poem be called ‘Lilja’.

editions: Skj Eysteinn Ásgrímsson: Lilja 98 (AII, 394-5; BII, 416); Skald II, 228, NN §2629 G.

sources

Holm perg 1 fol (Bb) 116vb, 12 - 116vb, 17  transcr.  image  image  
AM 99 a 8° (99a) 19v, 1 - 19v, 8  transcr.  image  image  
AM 622 4° (622) 41, 1 - 41, 5  transcr.  image  
AM 713 4° (713) 15, 2 - 15, 5  transcr.  image  image  image  
Vísnabók (Vb) 256 - 256  
DKNVSB 41 8°x (41 8°x) 136, 3 - 136, 8  transcr.  image  
AM 705 4°x (705x) 23v - 24r  transcr.  
BLAdd 4892 (4892) 40v - 40v  transcr.  image  
Runic data from Samnordisk runtextdatabas, Uppsala universitet, unless otherwise stated