This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous fornaldarsögur (Anon)

not in Skj

prose works

Ǫrvar-Odds saga (Ǫrv) - 44

Ǫrvar-Odds sagaǪrvVIII

2017, ‘(Introduction to) Anonymous, Ǫrvar-Odds saga’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry in fornaldarsögur. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 8. Turnhout: Brepols, p. 804.

11102 — ǪrvM

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (ǪrvM)

[á]
[á]
eyjar liggja margar í áinni
[á]
[á]
[áðr]
[áðr]
ek hjó áðan fyrir skǫmmu á háls þér ok beit ekki á
Ek ætla svá til, segir Angantýr sem þit mæltuð til áðan, at hér skal einn við einn berjaz senn
[af]
[af]
[af]
[af]
[af]
Svá var inn þriði steinn mikill, at þeir fengu af áfǫll stór, ok nú róa þeir undan landi
[af]
[afla]
[afla]
[afrek]
[afreka]
þykkir mǫnnum mikils vert um ⸢afreksferð [var. afrek hans ]
[ágirna]
ok tjalda síð aptansÞat var einn ⸢aptan [var. dag at aptans tíð]
Vér skulum alt bera aptr um siglu
okkr mun aldri á braut gefa, fyrr en hann ferr með okkr
hvat ætlar þú, Guðmundr, at lið þetta ætlaz fyrir? Aldri veit ek þat
[aleyða]
[allr]
[allr]
[allr]
[allr]
[allr]
Svá láta víkingar illa yfir þessu, þá er þeir firra Odd augum, at þeir leggja ⸢bleyðiorð [var. ámælisorð] á bak honum
[andmarki]
róa þeir á braut at svá búnu ok koma undir ⸢*hólm nǫkkurn [ annes eða ey; var. einn hólma ]
Þeir leituðu hans viku fulla ok fasta um ⸢sker ok hólma [var. skógar eyjar og annes]
kom þar fram ermr rauð ok á [var. + armi ; hendi AM 173 folˣ “E”] gullhringr digr
þeir finna ... at þar stóð spjót ... Þetta mun ⸢inn armi Ǫgmundr vitat hafa [var. hinum illa Ǫgmundi þótt ] ... ok skal þegar ... leita hans
seg þú allra kerlinga ǫrmust
þat ætla ek, at liðin sé ván, at spá sú muni fram koma, er vǫlvan arma spáði fyrir lǫngu
Er nú svá sagt, at þeir Oddr hafi eigi meira lið, en þeir sigla einum aski á braut
Leit ek á hann ... ok þótti mér, sem hann mundi lítt renna ástaraugum til ⟨vár⟩ Hrafnistumanna
[at]
[at]
[at]
Þat ætla ek, segir hann at þat sé atkvæði, at þessir hlutir verði ei allir sem þú hefir ákveðit
þar er svá hǫrð atlaga, at þess hefir Oddr hvergi staddr verit, er þvílíkt mannfall hafi orðit
með svá miklum auð fjár, at eigi mátti telja
Þat sjá þeir, at eigi skortir þar dýr á mǫrkum, ok þau skjóta þeir svá sem þeir þurftu ⸢at hafa [var. til atvinnu sér]
[auka]
[... Stóðu þeir nú einart í austri, var þá við búit at skipin mundu rifna at endilǫngu]
þá rekr þat óðfluga ***aptr í gegn veðrinu, svá at þat er senn ór augsýn
[ausa]
nú skulu þit fara ok skipverjar ykkrir til haugsins eptir ⸢tilvísan [var. ávísun] byrlarans
hér eru bǫrn komin í ey þá, er vér eigum, ok gøra mikinn ⸢skaða [var. usla ; skaða ok usla AM 173 folˣ “E”]
[bak]
síðan kemr hann af sér fjǫtrinum, ok sem hann er lauss, gengr hann at, þar er þeir (vǫkumenn) liggia, ok stingr á þeim øxarskapti ok bað þá vaka, þvíat bandinginn er lauss orðinn
Þá sér Oddr, hvar þeir ganga berserkirnir ... Þá mælti Oddr: þetta kemr eigi allvel, þvíat ǫrvamælir minn er niðr at skipum ok bogi, en ek hefi ⸢bátøxi [var. bastøxi ; barðøxi AM 173 folˣ “E”] eina í hendi
Þá sér Oddr, hvar þeir ganga berserkirnir ... Þá mælti Oddr: þetta kemr eigi allvel, þvíat ǫrvamælir minn er niðr at skipum ok bogi, en ek hefi ⸢bátøxi [var. bastøxi ; barðøxi AM 173 folˣ “E”] eina í hendi
Oddr hafði bátøxi eina í hendi vápna. Nú mun ek snúa aptr til merkrinnar segir Oddr ok hǫggva mér kylfu eina [var. + með bastøxi þessi, er ek hefi í hendi]
ek vilda at þú þægir at mér barnfóstr
Oddr hafði ⸢bátøxi [var. øxi ] eina í hendi vápnaÞá sér Oddr, hvar þeir ganga berserkirnir ... Þá mælti Oddr: þetta kemr eigi allvel, þvíat ǫrvamælir minn er niðr at skipum ok bogi, en ek hefi ⸢bátøxi [var. bastøxi ; barðøxi AM 173 folˣ “E”] eina í hendi
[beiða]
[belgr]
[beita]
vil ek at þú berir kveðju mína ǫllum bekkjunautum várum
[beita]
[bekkr] [bekkr]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[bera]
[berja]
þeir mæla til svá mikils liðs af landinu, at konungr þykkiz berr eptir vera fyrir hermǫnnum er jafnan ganga á hans ríki
þá kemr á þá ⸢berserksgangr [var. berserkjagangr AM 173 folˣ “E”] gǫrvalla, ok ganga grenjandi, er þeir koma á landit
⸢berserksgangr [var. berserkjagangr]
[berja]
[bíða]
[bíða]
[binda]
[bíta]
[bjartr]
[bjalka]
[bjalki]
þar er þér þótti bjarndýrit liggja
fara þeir at leita hans ok finna hann í ⸢bjargskor [var. bergskor ] einni
Þessi inn stóri bjǫrn hann mun vera reiðr okkr
[blása]
[blása]
ef þú leggir eigi bleyðiorð á bak mér
hann er meiri blótmaðr, ok þau bæði, en aðrir menn ... En þau ǫll eru ... fjǫlkunnigir menn
Eigi var þat af því at Ingjaldr væri eigi inn mesti blótmaðr
[blót]
[blómga]
lýkr hér nú sǫgu Ǫrvar-Odds eptir því sem ek hefir hana á bókum heyrt
Skeyti hans váru miklu stœrri en annarra manna, boga fær hann sér at því skapi
[Hann spennir þá at sér um bol ok fœtr næfrum]
er sett borð fyrir þá, ok kemr diskr fram, ok þeim megin hjá diskinum, er næframaðr sat, leggr hann fram kníf
[bót]
[bráðr]
[bráðr]
[bráðr]
(proverb.:) en bráð eru brautingja ørendi, ek vil biðja þik vetrvistar
[bregða]
þá kemr annarr brestr ok var hann meiri en hinn inn fyrri, ok þá kom inn þriði ok var sá mestr miklu
[Finnar ... gørðu mikit kyngiveðr at þeim í hafinu með brestum stórum ok bysnum miklum]
[brenna]
[brenna]
[breyta] [breyta]
[brjóta]
[brjóta]
Oddr brosti at ok mælti
Hann brosir at næframaðr ok mælti
[brynja]
herja ok brenna ok ⸢bæla [var. bræla], hvar þeir farabrenna ok ⸢bæla [var. bræla] alt, þar sem þeir koma
[búa]
[búa]
[búa]
þá er Grímr kom heim í Hrafnistu, þá settiz hann í bú sitt
þér þótti vit hér liggja fyrir búi
Skamma hríð hefir Oddr þar verit áðr Hjálmarr gaf honum fimm bú í Svíþjóðu
[búa]
[búa]
[búa]
[búkr]
Ek mun slá upp eld segir Hjálmarr ok búa til ⸢búðarverðar [var. búðarvǫrð ]
Ek mun slá upp eld segir Hjálmarr ok búa til ⸢búðarverðar [var. búðarvǫrð]
Oddr hafði ⸢bússprota [var. einn búinn sprota ; stóran sprota AM 173 folˣ “E”] í hendi
[burt]
hann ⸢var þá búinn til ferðar [var. vill búaz til burtferðar]
Hárekr fœrir ⸢sinn sess [var. bygð sína] fram á stól fyrir konung
Oddr berr þá með byrlaranumnemr hann staðar nær dyrum ok bíðr þar til, er gǫngu byrlarans berr þar at
finnr byrlarinn eigi fyrr, en hann er þrifinn hǫndum
[byrr]
[bægja]
herja ok brenna ok bæla
Lét herskildi fara um landit ok brenna ok bæla alt, þar sem þeir koma
finna þeir Víðgríp veginn ok í brottu hǫfuðit. Þeim þykkir þetta býsn mikil ok undr
[býsna]
til ⸢Bjarma [ bęgiar (cf. intr. p. iv)]
[bœta]
spyrr Sóti til fara Odds ok ferr hann í mót honum dagfari ok náttfari til þess er hvárir sjá aðra
í eitt dalverpi
[deyja]
[deyja]
[deyja]
[deyja]
þetta díki var svá ilt ok vítt, at allir urðu fyrir enda at fara
trǫll sitja á báða bekki. Þar sat dólgr í ǫndugi
[draga]
[draga] [draga]
[draga]
[draga]
[draga]
[draga]
Mér þœtti, sem þér mundi lítt til gamans hagat ... þar sem þú ert ætlaðr til dráps á morgin. Deyja verðr hverr um sinn
[drekahǫfuð]
[drekka]
[drífa]
[duga]
[dúkr]
[dvergasmíði]
[dylja]
[dylja]
[dœma]
ek sá ... hvítabjǫrn; hann lá í hring um eyna Hrafnistu, en hér mœttiz yfir skipunum uppi ⸢*dǫfin [ dafin; var. róan AM 173 folˣ “E”] ok *hǫfuðit dýrsinꜱ
Skjaldmærin ferr honum it næsta, ok verðr henni bilt [var. + djǫfuls mærinni], er hon kemr at feninu
[diskr] [diskr]
þinn vegr ok virðing mun fara víða um heiminn; ekki muntu við aldr togaz, en þykkja þar ⸢drengja kappi [var. góðr drengr ok mikill kappi ], sem þá kemr þú
øx lá á þiljum, ok snýr upp egginni
hann (ɔ: Grímr) vissi, at hon (ɔ: Lofthœna) var ei heilen ei finna þeir fyrr, en byrlarinn hleypr á land upp, ok hafa þeir hans allz ekki
drekann hefir Oddr ⸢sér til eignar [var. sjálfr AM 173 folˣ “E”] ... en ǫnnur skip gefr hann víkingum
Hann hafði átt eignir miklar í Víkinni
[einarðr]
[einn]
[einn]
ferr hon leiðar sinnar einnig sem áðr
⸢*eigi skaltu fara at síðr [ einnin skaltu fara ok áðr]
[ek]
austr við Elfi
Nú elnar Lopthænu sótt, ok hon varð léttari at sveinbarni
[enda]
þetta eru ⸢endimi [var. firn ] mikil, enn er heill bátr ok svá þeir sjálfir
ef vit berjumz til endimarka, þá mun ek falla fyrir þér
[endir]
var þá við búit, at skipin mundu rifna at endilǫngu
[eftir] [eftir]
[eftir]
[eftir]
[eftir]
[ermr]
[ey]
[ey] [ey]
erfiðlig ferð er þetta, at róa alt norðr til Hrafnistu
hann var nefljótr ok eygðr illa
[eyða] [eyða]
ok þœtti mér, sem þú þyrftir eigi at ágirnaz þar eyjarskekil þann, er lítils er verðr
[eykr]
[þá bjóða þeir honum annat skipit til eignar]
þœtti mér, sem þú þyrftir eigi at ágirnaz þar ⸢eyjarskekil [var. (ms.) eẏiar skika] þann, er lítils er verðr
veðr Oddr fram at gyðju með eykikylfu mikla
⸢hnísa hefir gengit af [var. húsasnotra hefir í sundr gengit ], en er morginn kom, fara þeir á land ... í sólarroð ok hǫggva sér efnitré
Oddr ⸢lét eptir [var. hafði eptirlátit] ǫrvamæli sinn
[enda]
[einn]
[ey] [ey] [ey]
[ey] [ey] [ey]
[faðmr]
[fá]
[fá] [fá]
fara til fundar Odds, ok varð þar fagnafundr mikill
[falla]
þær (ǫrvar) váru ok gulli ⸢fjaðraðar [var. fiðraðar]
[falla]
[falla]
⸢*Finnskrefit [non emend. finnkrefit]
[firn]
[firra]
ek hefi ávalt við menn bariz fyrr ... en nú þykkjumz ek við ⸢*fjándr [ fjánda; var. djǫfla AM 173 folˣ “E”] eiga
Þær (ǫrvar) váru ok gulli ⸢fjaðraðar [var. fiðraðar ; fjallaðar AM 173 folˣ “E”]
[fjalla]
Fjarri ferr þat, segir hann
þá er eytt víkingum ǫllum, bæði nær ok fjarri á Írlandi
er þar fjárván mikil á skipum yðrum? Þat ferr fjarri, segir Oddr vér hǫfum enskis fjár aflat í sumar
muntu vilja fara á morgin á land með okkr? Fjarri ferr þat kvað Oddr
þeir létu vel yfir ok sǫgðu þar eigi skorta ⸢fjárfǫng [var. féfǫng ]
þér skuluð fœra fjárhlutinn í útnes, er hér gengr fram í ána Vínu
[fang]
hvárt er rœtt er um þetta fleira eða færa, þá verða þau málalok, at Oddr skal fara ferð þessa
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
þeir létu vel yfir ok sǫgðu þar eigi skorta ⸢fjárfǫng [var. féfǫng]
[fara]
[fara]
[fara]
[fara]
Þeir leituðu hans viku fulla ok fasta
þurfa ek þá ekki ykkarr farþegi at vera
[fastna]
[fat]
[flá] [flá]
[ek á ekki skap at vera á þessu landi, því mun ek flakka land af landi]
sá maðr er vill, at þú þegir sem skjótast ok ⸢*fleiprir [ geipir] eigi um mitt ráð
[festa]
[fella]
hvárt er rœtt er um þetta fleira eða færa, þá verða þau málalok, at Oddr skal fara ferð þessa
tekr hann þá ok kastar þeim upp ór flæðarmáli
[flytja]
Nú tekr sá til orða, er flokksforingi var
[fljúga]
[fljúga]
Nú spyrr Oddr, hvar þeir ⸢vissi þá fengjar ván helzt [var. viti fjárván nǫkkura ]
Hon fór á veizlur ok sagði mǫnnum fyrir forlǫg manna ok vetrafar
segir hon hverjum sín forlǫg
hann (ɔ: drekinn) var járnaðr ⸢alt [var. allr ] framan um barðit
þat gørir þú opt, at þú býðr mǫnnum gisting en hefr ekki fram at bera
er þat eigi hrosshaus? Já, segja þeir ok er ákafliga fornligr ok mikill ok grár allr utan
hann varðveitti þat ekki eptir, ok ⸢fór ... [var. skildi þau eptir hingat ok þangat, ok lét smíða sér jafnframmi aptr ...]
[segja]
[frétta]
hon var hverri konu vænni ok betr at sér gør um alla hluti, þá er kvennmann megu ⸢fríða [var. prýða ]
[friðla]
hér mun ek koma á morgin til móz við yðr. Sofa mun ek segir hann fullan svefn fyrir því
vér skulum búa oss byrðar, hverr eptir sínu afli, svá at vér megum fulla ferð fara
Engan hlut þóttiz Ingjaldr fullvel gøra til þeira er komnir váru
[fylgja]
[fylgja]
[fylgja]
[fylla]
[fylla]
Sittu þar, er mœtaz þrælar ok frelsingar
[fylla]
Kona er nefnd Heiðr ok var vǫlva ok seiðkona, hon vissi fyrir úorðna hluti af fróðleik sínum
[var. + því sá hon þetta, at hon var forvitri]
[frændi]
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir]
[fyrir]
var ekki fyrrum frá sagt ferð hans en hann kom norðr til Hrafnistu
bǫrn þeira Odds vaxa þar upp, alt þar til er synir Odds eru fœrir til forráða; þá taka þeir við ríkisstjórn
Hvar ertu fœðingi? segir konungr
[fá]
[fǫr]
Hestr stendr hér á stalli, fǫxóttr ok grár at lit
hann vill láta skip búa ⸢þrjú [var. fjugur] ór landi
ek hefi brynju þá, er ferfǫldum hringum er gør
[fara]
þá fastnar Hárekr Oddi ⸢konungsdóttur [var. fóstrmey (var. festarmey AM 471 4° “B”) sína Silkisif ; fóstrdóttur sína AM 173 folˣ “E”]
Síðan leggz hann út aptr á sund ok leikr þá marga fimleika á sundi
[fella]
[feta]
[fylla]
eigi hefir þat fleira verit um hríð, at vel hafi at farit
skilr þú hér nǫkkut mál manna? segir Oddr. Eigi heldr en ⸢*fugla klið [non emend. (ms.) fugla hlið]
renna í hvern gamma ok ræna Finnurnar
[fótr]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera]
[gera] [gera]
[gera]
[gata]
[gefa]
[gefa] [gefa]
[gefa]
[gefa]
[gefa]
[gefa]
[gella]
[gegna]
sá maðr er vill, at þú þegir sem skjótast ok ⸢*fleiprir [ geipir] eigi frétta við Heiði
[geysa] [geysa]
[geysa]
[gjǫf]
[glaumr]
engi maðr þykkir konungi honum líkr fyrir afls sakir
Hring hefi ek, hann vil ek gefa þeim, er þeim vill bana ráða. Kona nǫkkur gengr fram á þinginu: vér erum glysgjarnar konur
sér ek gløggt segir hann at þat mun vera fylgja Odds
[glóð]
[goð]
Svá þœtti mér ... sem þú hefðir hér gnógar eigur
Hvárt hefir þú ein gørt skyrtuna, ⸢þenna inn góða grip? [var. góðgrip þenna]
Hestr stendr hér á stalli, fǫxóttr ok grár at lit
Veit ek, at ... þú hefir ǫrvar þrjár, er kallaðar eru Gusisnautar; vera má þat ... at þá dugi steinǫrvarnar, at Gusisnautar falla í gras
[greiða]
er nú ekki sagt frá ferð hans, fyrr en þeir koma heim í ⸢Garðaríki [var. Grikkjaríki]
[greina]
[grenja]
mér þykkir mest gaman at grœta Finnurnar
þeir koma suðr í land, þar sem grunnsævi var
halda nú suðr fyrir land [var. + ok þar sem grunnsævi var mikit]
þat gefr mér grun um, at hann muni kunna at tala á norrœna tungu
Svá var Ǫddr búinn, at hann ... hafði knýtt gullhlaði um hǫfuð sér ok ǫrvableg sinn á baki
maðr stóð upp í ⸢guðvefjarklæðum [var. (ms.) gudvefiar kyrtli]
sér hann þau tíðindi, at maðr stóð upp í ⸢guðvefjarklæðum [var. -kyrtli ; (ms.) Gudvefiar skyrtum AM 173 folˣ “E”]
þá er svá gagndyrt (ms. =ggdyrt), at sjá má eptir endilǫngu dýrinu fram
ek veit þat allgǫrla
[gyðja]
[var. + hvárt hafi þit veðjat nǫkkut í gær⸢kveldi (var. -kveld)]
ek hitti eigi til rúmsins þess er ek lǫgðumz niðr í gærkveld
renna í hvern gamma ok ræna Finnurnar
[gæta] [gæta]
[gera]
þá kemr á þá berserksgangr gǫrvalla, ok ganga grenjandi, er þeir koma á landit
ok leggr hann niðr úti fyrir hallar-dyrum ok gengr inn í hǫllina
byðr Hjálmarr Oddi með sér til Svíþjóðar, ok þat þiggr Oddr, en Haleygir fara norðr til Hrafnistu
[halla]
ek hefi aldri betri drengi fyrir hitta né ⸢harðfengri [var. harðfengari menn ]Oddr hefir trautt orðit þar staddr, er honum hafi harðfengra fyrir þótt
þann (ɔ: hafr) vil ek drepa láta ok flá af belg ⸢bæði með hornum ok klaufum [var. svá at fylgiz bæði hamr ok klaufir]
[hátta]
[hafa]
[hafa]
[hafa]
[hafsigling]
⸢hárlit [var. hárslit ]
⸢haustit [var. hausttíma]
(om hestekranium:) Hvat hyggr þú, sǫgðu þeir ef þar er hauss hans Faxa?
hann (ɔ: Grímr) vissi, at hon (ɔ: Lofthœna) var ei heil
⸢ [var. + ok er hvárki vitit né minnit heima hjá mér]
Oddr tók ok við trú, ok vildi sjálfr þó ráða hǫgum sínum, sem honum líkadi
[heilsa]
[hel] [hel]
⸢ [var. heimskliga]
[heimta]
[hafa]
[herað]
[hérna]
[herlið]
[hervirki]
[herskjǫldr]
[hjalpa]
[haugr]
[híma]
[hann]
[hann]
[halda]
[hallargolf]
⸢ [var. hingat]
⸢ [var. hamarskúta]
⸢hárlit [var. hárslit]
[heyra]
[haga]
ek hefi þess heitstrengt
[heilsa]
[heldr]
[hǫggva]
⸢ [var. hvívetna]
er hér ⸢herskátt [var. skátt] síðan faðir minn var feldr
[hlutr]
[hofgyðja]
⸢*hœfiliga [ hófliga]
[hníga]
⸢þar [var. í mitt hlutskipti]
En þat hefir orðit á skipi Odds, at hnísa hefir gengit af, en er morginn kom, fara þeir á land, Oddr ok Hjálmarr, í sólarroð ok hǫggva sér efnitré
[horn]
⸢hofit [var. hofsglugginn]
[horfa]
[hrjóta]
[hrækja]
[hrøkkva]
[hrøkkva]
ek hefi brynju þá, er ferfǫldum hringum er gør
skaltu draga hringinn af hendi mér ok fœra Ingibjǫrgu, ok seg henni at ek senda henni hringinn á deyjanda degi
⸢*hugsjúkr [ jamnan hugsandi]
[hrøkkva]
[húð]
[hús]
en húm var á mikit
[hver]
[hvárigr]
[hvárki]
hví stýrir þú nú svá hverft? Byrlarinn mælti: ek vilda at því hyggja, sem yðr gegndi bezt
[hvénær]
[hvergi]
[hverr]
sífellu [var. hvívetna]
[hvatvetna]
ekki var at sjá hvítt í andlit honum nema tenn ok augu
[hvert]
[hversu] [hversu]
[hyggja]
[hyggja]
[hǫfuð]
[hǫfuð]
[hǫnd]
[hǫnd]
[hlaupa]
[hlaða]
alla vega hjá borginni stóðu hof ok hǫrgar
[hlaupa]
[hlaupamaðr]
skjaldmær, er í hverjum bardaga hefir mér fylgt ok verit fyrir mér hlíf jafnan
[hof]
[hljóta]
[hyggja]
[hugr]
[hví]
[hvé]
[hryggr]
[hverfa]
hann var hærðr mjǫk, svart var þat sem tálknfanar væri
[hvernig]
[hvernin]
[hvervetna]
[hver]
[hver]
[hver]
[hver]
[hver]
[hver]
[hlýða]
[hlýða]
[hlýða]
ek mun verða at hvers mannz hlátri, ef ek nýt eigi þín við
[hlít]
hví stýrir þú nú svá hverft? Byrlarinn mælti: ek vilda at því hyggja, sem yðr gegndi bezt
[hrófla]
[hvárt]
hvat ⸢húsi [var. hús ]
[húsasnotra]
[hǫggva]
[hœfa]
[í]
[í]
[illska]
⸢*slikt [ jafn illiligt]
[inni]
[inn]
[innan]
[inn]
[í]
[inna]
[innan]
[illiligr]
[illiligr]
Hann er nú í svá illum hug, at hann ætlar ekki annat, en gøra Írum alt þat ilt er hann má
Ekki em ek svá dulinn at mér, at ek ætla at halda til jafns við yðr
Þar drepa þeir Hálfdan jafnt í lyptingunni
at ǫðru sumri, segir hon jafnt í þat mund dags, sem nú er
[játa]
[jarðhús]
[járnvápnum]
Engi komz til jafns við Odd um allar íþróttir
inn sami jǫtunn, hǫfðingi þeira
[já]
þú skalt ... vera mín eiginkona. Manngjarnliga mun þér mælt þykkja, segir hon þat skal jafnt kjósa
[kalla]
[kalla]
[kasta]
ek heiti Oddr ... en ek kann ekki at greina ætt mína eða kynferði fyrir yðr
Allkynliga þykki mér veðjat
Þat ætla ek ... at hér sé allkynligr háttr á þessu landi
[kippa]
[keyra]
kenni⸢marka [var. -merkja ]
[kjalarhæll]
[kjósa]
[klauf]
[knýta]
[klumba]
[koma]
[kompánn]
[koma]
[kunna]
[kunna]
[kvíða]
[kveld]
hér mœttiz yfir skipunum uppi *dǫfin ok ⸢*hǫfuðit [ kveifi] dýrsins
þá er eigi ⸢undarligt [var. kynligt ; kynjandi AM 173 folˣ “E”]
mun ek snúa aptr til merkrinnar segir Oddr ok hǫggva mér kylfu eina
[kylfuhǫgg]
Hvat ætlar þú, Oddr, segir Guðmundr hví kynstr þetta sæti?
Nú dregr Oddr þá saman berserkina í eina kǫs alla ok sveigir þar at utan viðu
⸢skjótligast [var. knáligast]
[knýta]
[kanna]
[knýta]
[koma]
⸢kennimarka [var. (ms.) kennimerkia]
[kalla]
[keyra]
[koma]
[kauplauss]
[kljúfa]
[koma]
[klæði]
[kjalarhæll]
[krefja]
[kynligr]
[kyngiveðr]
[kvennahús]
[kveykva]
Hvat ætlar þú, Oddr, segir Guðmundr hví kynstr þetta sæti?
[kvenmaðr]
[kalla]
[kjósa]
[kasta]
[kefja]
[kostr]
sitja þar um vetrinn í kyrðum
[koma]
[kunna]
[kvistr]
vil ek at þú berir kveðju (ms. kueidio) (cf. intr. p. iii) mína ǫllum bekkjunautum várum
⸢undarligt [var. kynligt ; kynjandi AM 173 folˣ “E”]
[kasta]
[koma] sigla þeir ... norðr til Hrafnistu ok setjaz þeir þar [var. + at kyrðum] ok vilja hætta hernaði
[karl]
[leið]
[land]
[landsfolk]
þat ætla ek, at liðin sé ván, at spá sú muni fram koma, er vǫlvan arma spáði fyrir lǫngu
[landslýðr]
[landslýðr]
[langliga]
[laun]
[láta]
[láta]
[látra]
[láta]
[leggja]
[leggja]
[landvegr]
[leggja]
[leita]
[leita]
[leita]
[létthlaðinn]
[leita]
[lemja]
[létta]
[létta]
Vér hǫfum þrjú skip ... ok ǫll stór ok hundrað ⟨manna (var. liðs)⟩ á hverju
[leyna]
●●● menn koma ór mǫrkinni fram, en þeir hverfa í einn stað allir; þá tók Oddr til orða: hvat ætlar þú, Guðmundr, at lið þetta ætlaz fyrir?
[leyna]
[liggja]
[líka]
[liggja]
[liggja]
[linna]
verðr henni ljóð á munni
Þá varð vǫlunni ⸢ljóð [var. ljóðr] á munni
hefir þat ⸢fyrir ekki [var. til lítils] komit
[ljósta]
[ljá]
Þat er mér sagt, at Ketill hœngr drœgi segl upp í logni ok fengi þegar byr
⸢*en sá varð endir [ þau verða lok] á sókn þeira, at Bjarmar flýja undan
[lúka]
[lykð]
[lykð]
[læti]
[læti]
[lægja] [lægja]
[láta]
[leið]
[leið]
[leiða]
[leika]
[láta]
Nú munu vér til bardaga taka at ljósum degi
[ljósta]
[ljósta]
Nú skaltu setjaz niðr, segir Hjálmarr ok vil ek kveða nǫkkur ljóð ok senda heim til Svíþjóðar
[limmikill]
[lúka]
[linna]
[lýsa]
[lýsa]
[læti]
[landsmaðr]
[ljósta]
⸢krefr orða [var. lýtir svá]
[lægi]
[lægja]
[ljósta] ⸢limmest [var. limamest]
er erfit var búit, þá fastnar Hárekr Oddi konungsdóttur, ok er alt drukkit í senn, erfi konungsins ok þetta mannboð
hann lætr þat standa miðbreytis skála ok skipa, ok horfir bersi inn á meginland
[mæla]
[mannafjǫlði]
hann er meiri blótmaðr, ok þau bæði, en aðrir menn
[megin]
[meginland]
[mega]
[merkisstǫng]
[merki]
en mikit er eptir slíku at hyggja
[mjósleginn]
[missa]
[munnr]
●●● er fátt manna fallit af honum, en múgi nær er drepinn af Bjǫrmum
[mæla]
[munu]
[mæla]
[mæla]
Oddr hafði ekki fleira vápna en ⸢ǫrvamæli [var. mæli] sinn
Nú sitr Oddr þar í ríki sínu langa ævi ok getr hann mǫg við drottningu
[máttr]
[málalok]
Oddi er ætlaðr aldr ⸢*miklu [non emend. mikklu] meiri en ǫðrum mǫnnum
mikit er þat at vita, er bœr sjá skal fallinn, ok alt aleytt þar sem hann var
[mola]
[mega]
Ver vitum ekki til annarrar trúar ... en vér trúm á mátt várn ok á megin, en hverja trú hafi þér
[millum]
[munu]
[munu]
[munu]
koma þeir Hjálmarr ... ok Þórðr stafngláma, mjǫk í þat mund sem mælt var
[mæla]
[millum]
[merki]
[mót]
[mær]
[mǫrk]
[mæla]
spyrr Sóti til fara Odds ok ferr hann í mót honum dagfaxi ok náttfarispyrr Sóti til fara Odds ok ferr hann í mót honum dagfari ok ⸢*náttfari [ fari]
hon (ɔ: vǫlvan) fór ⸢til seiðs [var. (ms.) til [att] fars seiðs (til náttfars seiðs “Rafn, nátt ist aber unlesbar”, ed. note)]
en undan honum hrøktiz naðra ok at Oddi ok hǫggr fót hans fyrir ofan ǫkla
þœtti mér, sem þú þyrftir eigi at ágirnaz þar eyjarskekil þann, er lítils er ⸢verðr [var. neytr]
[nema]
[nema]
[nema]
þat gefr mér grun um, at hann muni kunna at tala á ⸢norrœna [var. norska] tungu
[njóta]
[niðri]
[norðanverðr]
[næframaðr] [næfrastúka]
[nýta]
[nær]
⸢*œpa mjǫk [ gráta nær]
[nær]
[norðan]
[niðri]
[hann leyndiz í brott á náttar tíma]
[nefljótr]
[næsta]
●●● veiztu nǫkkura menn þá er þannig er náttura at láta?
[nær]
[nema]
Skýtr hann dýr ok fugla til matar sér, næfrum spennir hann sik uppi ok niðri
[Síðan gørir hann sér næfrahǫtt]
[nøkkurr]
fekk ek kníf þenna þar; en ef svá væri, at ér þœtti nýtr, þá mun ek þér gefa
[nauðsyn]
hann ... rekr sprotann á ⸢nasar [var. nasir ] henni⸢*til þess, er þeir koma á norðanverða eyna [ til strandar]
[norrœnn]
næfra⸢stúkan [var. -stúkaran ]
[nefna]
um úendiligar aldir alda
[ok]
[ok]
[ok]
⸢eigi [var. úgørla]
[úliprari]
[ónytssamligr]
[óliðiliga]
[var. + orða ákǫst]
[orð]
[óreyndr]
[óþǫkk]
[ok]
[ok]
⟨ok hafði hann á baki⟩
Þangat ganga þeir til hússins, ok var þat opit ok af steini gørt
⸢úvarligar [var. úvænligar ; úramligra AM 173 folˣ “E”]
[óvarliga]
⸢þat [var. oflaunat ; þat oflaunat ]
⸢úvarligar [var. úvænligar ; úramligra AM 173 folˣ “E”]
[óvinsæld]
⸢*en hann vildi ei [AM 173 folˣ “E”; non emend. þykkir hann vera úhræsi mikit ...]⟨til eiðafulltings (var. til orðafullings; var. ok eiðs fullting af þeim AM 471 4° “B”)
[ónýta]
[prýða]
[ráða]
[Finnar ... gørðu mikit kyngiveðr at þeim í hafinu með brestum stórum ok bysnum miklum. Bjuggu þeir þó sem rammbyggiligast um alt]
skaltu nú ráða drauminn segir Guðmundr. Þat ætla ek, segir Sigurðr at ⸢þat þyrfi eigi at raða [var. hann þyrfi litla ráðning]
[ráða]
[ráð]
[ráð]
[raufa]
[raufa]
[rammliga]
þau kómu í ⸢*rekkju [non emend. riokiu]
[reka]
[reka]
[rifna]
[ríkisstjórn]
[rífa]
[rúm]
[ryðja]
[ryðja]
[ræna]
[var. + þykkir honum skǫr rymra]
⸢runnr [var. einn runnastakr]
[rǫnd]
[ráða]
[renna]
[renna]
[renna]
[rekja]
[rœða]
þat er rétt sem þér þykkir, at þetta er maðr ok sá maðr er vill, at þú þegir
[rúmliga]
[ryðja]
⸢*eikikylfu [ róta kylbu]
[rísa]
[rǫnd] [rǫnd]
Þar kemr hann at í einum stað, er ⸢runnr [var. einn runnastakr AM 173 folˣ “E”] var fyrir honum, hann ⸢þrífr [var. grípr AM 173 folˣ “E”] til ⸢hans [var. runnans]
ok leggja þeir í rœðu með sér, hvert nú skal halda um sumarit
Nú lítaz Oddr um ok sér ... at þar stendr riðull manna. Hann spyrr, hvárt þat lið skal til hǫfuðs honum
[ryðja]
[rjúfa]
[ráð]
Nú lítaz Oddr um ok sér ... at þar stendr ⸢riðull [var. riðul ; roðul AM 173 folˣ “E”] manna
mun ek gefa þeim byr í braut heðan rétt þvílíkan sem Finnar gáfu þeim hingat
vér várum at saltbrennu, ok menn brutu þar skip sitt
Ásmundr þjónaði honum í sífellu
eru þeir þá eigi sjálfbjarga til lands
þau
[sá]
[sá]
[sá] [sá] [sá]
[sá]
[saga]
[saga]
[sakna]
[sama]
hann skýtr annarri ǫr, ok bregðr hon upp ǫðrum lófa, ok ferr * it sama
[sammæla]
[sanna]
Vartu á land genginn, Guðmundr? sagði Oddr. Þat var satt, sagði Guðmundr
[segja]
[sem]
hér eru komnir tveir menn á báti at hlýða til orða várra, ok nú mun ek senda þeim sending. Nú skulu vit víkja undan sem skjótast segir Oddr; kemr steinninn þar er bátrinn hafði verit
[setja]
[setja]
[setja]
[síð]
lið hans lét slota hendr niðr með síðu ok hǫfðuz ekki at
Kunna muntu at draga saman dýr, ef aðrir skjóta segir konungr. Kunna mun ek þat um sinn segir hann
[silfrvápn]
[sigla]
[silfrhlað]
[sitja]
mæltu þeir brœðr, at Oddr skyldi hafa hringana, en hann vill þat eigi ok lætr þá hafa sjálfa
[sá]
[sá]
[salt]
[sem]
[samkvámu]
[sem]
[setja]
[sess]
⸢*ok sem hann er lauss⸣ [ nú]
[sessunautr]
fóru menn til svefns, en hon (ɔ: vǫlvan) fór til seiðs
Deyja verðr hverr um sinn
[sinn]
⸢kylfuhǫggi [var. sitt-hǫgg]
[sitja]
[sitja]
[segja]
[setja]
Deyja verðr hverr um sinn sakir segir Hjalmarr
þeim Guðmundi ok Sigurði gefr Oddr drekann Sótanaut
[sá]
⸢*ok sá maðr [ sá][ok jafnskjótt (var. þegar AM 471 4° “B”; var. í því)]
⸢allir urðu fyrir enda at fara [var. þeir urðu allir at ganga fyrir enda síkisins]
[saman]
ek hefi ⸢*spurt [AM 343 a 40 “A”, etc.; non emend. spurdaga til], at Oddr er kappsmaðr mikill
á Sjálǫndum veit ek berserki þá fimm, er harðfengri eru en flestir menn aðrir, þeir er vér hǫfum spurdaga til
Þá veit ek þat, er ek heyri, hvá skapfeld mér eru þau
[Opt skemdu menn sik á þeim, þar sem þau lágu eptir hann í sætum]
[skaftker]
Hann sér, at eptir liðinu hlaupa fjórir menn, þeir hǫfðu allir skálmir í hǫndum, þeir hlaupa at þeim manni er reið ok reka hann af baki ok sníða af honum hǫfuð
[skella]
[skilja]
skenkir
[skilaði]
[skipalið]
[skjóta]
[skjóta]
[skítkarl]
[skifta]
[skipveri]
[skotbakki]
[skjótkørit]
[skjótligr]
[skógr]
svá var þar ljóst, at hvergi bar skugga á, nema þar er skaptkerit stóð
[skulu]
[skulu]
⸢kveykja [var. slá]
gengr hann þangat, er Ingibjǫrg sat á stóli, hon saumaði Hjálmari skyrtu
Víkingar hǫfðu tjaldat yfir skip sín. Þá kallar Oddr á skipin ok spyrr, hverr fyrir liðinu ráði. Þá spretta þeir skǫrum yfir sér
[slá]
[slá]
[slíkr]
[slíkr]
hvar vísar þú oss nú til víkings nǫkkurs þess, er ⸢*nǫkkur veig [non emend. slœgr] sé í?
[sólarroð]
[sofa]
[spákona]
[spretta] sprettir ⸢skǫrum [var. tjaldskǫr ]
[spyrja]
Oddr hafði bússprota í hendi, hann mælti við vǫluna: ⸢*þenna sprota mun ek fœra á nasir þér⸣ [ ek mun ljósta þik með bússprotanum]
[spýta]
[ske]
[skeina]
Eigi er víst, hvárt þeir eru svá skelfir
⸢*skaptker [ skapt]
Síðan taka þeir til at gøra sér skála
Skeyti hans váru miklu stœrri en annarra manna, boga fær hann sér at því skapi
[skrautliga]
[skilja]
[skógr]
[skulu]
⸢skapar [var. skopar ; skieldi AM 173 folˣ “E”]
⸢skipaliðinu [var. skipafloknum]
[skipa]
síðan kemr hann af sér fjǫtrinum ⸢*ok sem hann er lauss⸣ [ nú; var. + þykkir honum skǫr rymra], gengr hann at, þar er þeir liggja
[skipstafn]
spáir ⸢nǫkkut [var. nǫkkru ; nǫkkurs ]
[sníða]
●●● Skeyti lét Oddr sér hvern mann gøra, er hann fann hagan
[spásaga]
þa lætr hann flá af belg, en síðan lætr hann setja ⸢spelkr [var. spjálkir ] í munn dýrinu
[spenna]
[snúa]
●●● Oddr hafði bússprota í hendi, hann mælti við vǫluna: ⸢*þenna sprota mun ek fœra á nasir þér⸣
lætr hann setja ⸢spelkr [var. spjálkir] í munn dýrinu
stingr hann spýtu út í gegnum tjaldit, þar sem Víðgrípr lá undir niðri
sá varð endir á sókn þeira, at Bjarmar flýja undan
[slíkr]
[slota]
⸢skapar [var. skopar ; skieldi AM 173 folˣ “E”]
[snart]⸢slíkan skaða [var. slíkan][skikka]víkingr sá, er ⸢*Skolli [non emend. Skolla] heitirhann ... bað þá vaka, þvíat [var. + þér sofið sem snápar en] bandinginn er lauss orðinn
[var. + skininn ok]
[slíkr]
[skapa]
Hon ... hnígr aptr ⸢at stólsbrúðum [var. í stólbrúðunum] ok deyr þegar
Hon ... hnígr aptr ⸢at stólsbrúðum [var. í stólbrúðunum ] ok deyr þegar
[staðr]
þá ⸢var Skolli þar kominn [var. hafði Skolli þat ⸢atsýst [V-2: athafz ] um nóttina at hann var kominn]
⸢Sjálǫndum [var. Sælund ; Sjáland AM 173 folˣ “E”]
[staðr]
[staðit]
[standa]
[staðr]
fleygir hon sér niðr fyrir stallana ok biðr ǫll goðin hjálpa sér
[standa]
[steina]
[stjórnarmaðr]
[stinga]
en Hárekr fœrir sinn sess fram á stól fyrir konung
⸢skamt [var. stutt]
[styðja]
[sumarlangr]
skal þegar í vágana at leita hans. Nú stíga þeir þegar á skip ok róa fram í sundin
[svá]
[sunnanverðr]
[svá] [svá]
[svá]
[sverfa]
[sveigja]
Hon hafði með sér xxx manna, þat váru xv sveinar ok xv meyjar
fóru menn til svefns
var lið þeira alt í svefni
er þau kómu fyrir þá sveit, er Berurjóðr heitir
[syfja]
[þá þau Ketill hængr ... gengu í eina sæng ... at Brúni breiddi á þau húð eina]
[sæta]
[sœkja]
[sǫk]
[sǫk]
[sœma]
[stytta]
Hann sprettir þá dúkinum ór stokkinum ok seiliz inn ok tekr í hár Víðgríp ok kippir honum út á tjaldstokkinn
gengr hann þangat, er Ingibjǫrg sat á stóli, hon saumaði Hjálmari skyrtu
[stofnat]
[steðja]
[steinǫr]
[sumarmagni (var. sumri AM 471 4° “B”)]
þar kemr, at svá fellr lið af þeim Bjǫrmum sem storð
segir hann Grími, at hann vill láta skip búa þrjú ór landi, ok þegar er Grímr vissi þat, þá hefir hann einn strit fyrir ok segir þeim þá er skipin eru búin
[stórr]
[syfja]
●●● Nú elnar Lopthænu sótt, ok hon varð léttari at sveinbarni. Síðan tóku konur við barninu ok þóttuz aldri jafnvænt barn hafa sét, en Lopthæna leit til sveinsins, ok mælti ...
[sœkja]
fóru menn til svefns
[sæta]
[stinga]
ef þeir hefði nǫkkut ⸢sinn slíkt heyrt fyrr eða sagt frá [var. heyrt sagnir frá slíku fyrr]
[var. + atsýst]
[standa]
þá kvað hann stǫku þessa
⸢stafngláma [var. stafnglámr ]
[standa]
[staðr]
[standa]
Hestr stendr hér á stalli
[steina]
[svá]
[svinnligr]
[svipljótr]
er þeir koma inn, ok hirðmenn sjá karl, þá þrífa þeir til hans, en næframaðr styðr hann svá, at þeir hrjóta af ⸢allir [var. strengjum]
stólsbrúðum
[støkkva]
[sæta]
setja hvárirtveggju ⸢herbúðir [var. tjaldbúðir] sínar
Þeir váru hvern dag í skotbǫkkum eða námu aðrar íþróttir, sund eða tafl
[taka] [taka] [taka] [taka] [taka]
[taka]
[tákna]
[talknfǫn]
eigi finnr Sóti fyrr, en siglt var á hann upp ok ganga tengslin
[til]
ek em allz ekki syndr, ok kunna ek eigi upphald, þá er ek gørða mér títt um
[tilvísun]
[tilskipun]
[til]
[hátta]
[tími]
Hann gengr upp þar til, er bœr Ingjalds hafði staðit, ok váru þar toptir vallgrónarHann gengr upp þar til, er bœr Ingjalds hafði staðit, ok váru þar ⸢toptir [var. tottir AM 173 folˣ “E”] vallgrónar
[torsóttr]
[trauðar]
Oddr hefir trautt orðit þar staddr, er honum hafi harðfengra fyrir þótt
[toga]
[tjaldkúla]
⸢skǫrum [var. tjaldskǫr]
[tjaldstokkr]
●●● haug verpa þeir þar af upp síðan ... þá mælti Oddr: þat ætla ek, at ek láta ummælt, at trǫll eiga hlut í, ef Faxi kemz upp
spyrr Oddr einu sinni hvárt engir menn biðja konungsdóttur. Eigi er þat traust, segir Hárekr, þvíat þeir ǫndugishǫldar hafa beðit hennar til handa Sjólfi
Þá er tveimr tveggja hugr segir Oddr hér hefi svá ek verit, at mér hefir verst þótt
[tulka]
ekki var at sjá hvítt í andlit honum nema ⸢tenn [var. tennr ] ok augu
ek hefi sverð þat, er Tyrfingr heitir, er dvergar hafa smíðat
[til]
Þat sjá þeir til tíðinda, at menn koma ór mǫrkinni fram
[tíðagerð]
[tiltekja]
[tími]
[tveir]
Vér vitum ekki til annarrar trúar ... en vér trúm á mátt várn ok á megin, en hverja trú hafi þér?
[trúa]
[hætta]
trǫll sitja á báða bekkihafi þik ǫll trǫll fyrir hræzlu
ferr hann upp í tré ok tendrar eld í limum uppi
Oddr! segir hon láttu mik lausa þegar í stað. Hann segir: hvat trǫll veiztu, in illa vættr, hvat ek heiti?
Þeir leituðu hans viku fulla ok fasta um ⸢sker ok hólma [var. hólma eyjar ok tinda]
Síðan berr hann at utan torf ok eyss á sandi
[til]
ekki var at sjá hvítt í andlit honum nema tenn ok augu
[tendra]
verða þœtti mér svá mega, at tengslin gengi í sundr milli skipanna
[tala]
[var. + svá at Oddr komz tregliga (var. þrautliga AM 173 folˣ “E”) upp ór]
ek hjó á háls þér með sverði, ok beit ⸢*ekki á heldr en ek hrøkti tág [ allz ekki á]
ek hjó á háls þér með sverði, ok beit ⸢*ekki á heldr en ek hrøkti tág [ allz ekki á]
[til]
⟨at tala (var. at mæla AM 471 4° “B”)
⸢mun þat vera úlfhugr sá ... [var. mun hann hafa ulfa hug á okkr ok aldri mun okkr]
[um] [um]
þeir váru komnir ⸢út um eyjar [var. út yfir úteyjar]
⸢mun þat vera úlfhugr sá ... [var. mun hann hafa ulfa hug á okkr ok aldri mun okkr AM 173 folˣ “E”]
nemr hann staðar ⸢nær dyrum [var. í útidyrum]
[upp]
[um]
[unz]
[uppá]
[upp]
[uppi]
[upp]
[upp]
[úti]
[um]
[undir]
[úti]
⸢*undan landi⸣ [ inn undir (sic ms. 8v5)]
[upphald]
[upprás]
[við]
[við]
Þeira lið var skrautliga búit, þess er ei var vápnabúnaðr
þegar rekr þá undan landi, ok aldri náði viðrfalli
Hon fór á veizlur ok sagði mǫnnum fyrir forlǫg manna ok vetrarfarSíðan sagði hon (ɔ: vǫlvan) vetrarfar ok marga þá hluti, er menn vissu eigi áðr
fœra þeir þvergyrðinga á skip sín ok marga aðra hluti, þá er þeir þurftu til viðrbúnaðar at hafa
[vaka]
[var. + fyrir vagnsleða]
skipin lágu rúmliga fyrir á váginum
[vita]
Þat er margra manna siðr, at vinda vǫðva í *klæðum (cf. intr. p. iii) ok kalla þat soðit, en mér þykkir þat vera þeira manna siðr, er líkari eru vǫrgum en mǫnnum
[varna]
[veðja]
[vegr]
[veita]
[velta]
[velta]
[vera]
[vera]
[vera]
⸢járnaðr [var. járni varðr]
[verða]
[verða]
[við]
[verr]
[við]
Nú dregr Oddr þá saman berserkina í eina kǫs alla ok sveigir þar at utan viðu
⸢víkinga [var. (ms.) vikinga líd]
[vilja]
er Oddr á brottu en varðmenn drepnir allir, ok þykkjaz þeir missa vinar í stað
þá er þeir koma þar, þá eru skipin ǫll á brottu; þá þykkiz Oddr sakna vinar í stað
[virðingarhlutr]
[víss]
ek mun binda þetta með vitnum
[vaða]
vil ek *þess biðja þik ... at þú látir mik eigi verða staddan hjá svá illum vættum, sem berserkir hafa veritOddr! segir hon láttu mik lausa þegar í stað. Hann segir: hvat trǫll veiztu, in illa vættr, hvat ek heiti?
[vaka]
[vera]
[verða]
[verða]
[verr]
[veðja]
[við]
[varðveita]
⸢vetrvistar [var. vetrveru]
hann hefir xxx skipa á vatni
[víðr]
⸢vit [var. vér]
[veðrviti]
[jafnvega]
[vænn]
Þótti ⟨Oddi⟩ at ⸢sýnu [var. sínu viti] ganga, at hann muni ⟨þar⟩ eptir hefndum eiga at sjá
⟨er⟩ honum nú heitit konunni við vitni margra manna
⸢sýnu [var. vísu mega]
víst
Kona er nefnd Heiðr ok var vǫlva ok seiðkona, hon vissi fyrir úorðna hluti af fróðleik sínum
en vánu bráðara drífa menn at húsinu
[vallgróa]
[vitja]
⸢*útnes [non emend. vitnes; var. nes þat ; nesit ]
[vænn]
[vǫkumaðr]
[vera]
[vera]
[vita]
[vænn]
[valda]
þinn vegr ok virðing mun fara víða um heiminn[verða]
[nú fara þeir ok finna þar úgrynni fjár af gulli ok silfri ok báru til skipa ok lágu þar nǫkkurar nætr, því ekki gaf á brott. En af þessum þeira verkum varð þat, at Oddr ok allir þeir fóstbrœðr áttu hinn mesta bardaga við Bjarma]
⸢ǫllu liðinu [var. víkinga liðinu][var. + viðnám][veina] hvar vísar þú oss nú til víkings nǫkkurs þess, er ⸢*nǫkkur veig [non emend. slœgr; var. nǫkkurr veigr ; nǫkkurr vegr ] sé í?
[yfirlit]
[yfirlit]
⸢œgðir [var. ýktir ; miklaðir ]
[ýla]
⸢ýktir [var. auknir ; œgðir ]
[ýla]
Nú deyr hon þar [var. + þjófsdóttir]
[vegr]
[þar]
[þangat]
[þá]
[þá]
[þegja]
[þar]
[þarna]
Má nú kalla, at úti sé fyrsti þáttr þessarar sǫgu
[var. + til þess er hann er dauðr (var. + þjófagauð)]
[þiggja]
[þiggja]
[þó]
[þrífa]
ef vit berjumz til ⸢endimarka [var. þrautar], þá mun ek falla fyrir þér
[var. + svá at Oddr komz tregliga (var. þrautliga) upp ór]
[þurfa]
[þverr]
[þvíglíkr]
[þvíglíkr]
[þvá]
á lítilli stundu þóttiz Oddr sjá mikinn þurð á liði sínu
[þiggja]
øx lá á þiljum, ok snýr upp egginni
[þrífa]
[þrévetr]
hefir ilt getit þrá þitt
[þá]
[þvíglíkr]
[því]
[þykkja]
[þangat]
[var. + þar (var. + annmarka þjófssoninn)]
[þurfa]
[því]
[þá]⸢*Því ek var eigi búin sagði hon ... [ hon sagðiz verit hafa við búin ...]
hann þykkiz aldri slíkan skaða beðit hafa á ævi sinni fyrr
Angantýr, svá sem hann kemr, verðr honum þegar ljóð á munni, ok hefir heyrt hann ok þótti kenna æðru nǫkkut
[ætla]
[ættargift]
Nú sitr Oddr þar í ríki sínu langa ævi ok getr hann mǫg við drottningu
[ætla]
[ætla]
[œgja]
[œgja]
●●● segir hon hverjum sín forlǫg. Allir undu þar vel sínu ørindi
[œpa]
[œgja]
[øxarskaft]
[ørvænn]
[ǫðla]
[ǫlværð]
[ǫðruvísi]
[ǫrvamælir]
Oddr bar þar í ofan ǫrvar sínar ok létti eigi af, fyrr en belgrinn var fullr
[ǫsla]
[ǫndvegishǫlðr] [ǫndvegishǫlðr] [var. + ǫndvegishǫldar]
[ǫndvegismaðr]
[ǫrvamæli]
[ǫrvamælir] [ǫrvamælir]
[ǫndvegismaðr]
[ǫrvabelgr]
[ǫrvamælir] [ǫrvamælir] [ǫrvamælir]
⸢ǫrvabelg [var. ǫrvamæli]
þat ætlum vér, at vér vitum eigi allgǫrla, hvern vér hǫfum hér í fóstri haft
[fjǫðr]
[flet]
[flóki]
Þat var einn ⸢aptan [var. dag at aptans tíð]
[hǫnd] [hǫnd]
[hǫnd]
[hǫnd]
[hugr]
þar eru þeir viku ok eiga mál við landsfólkit
[leikr]
[rófa]
[sitja]
[skattr]
hann var svartr á hárlit, ok hekk flóki mikill ofan fyrir andlit honum, þat er topprinn skyldi vera
ferr Oddr nú þar til er hann kemr at feni einu miklu; hann skapar at skeið ok hleypr yfir fenit
Nú elnar Lopthænu sótt, ok hon varð léttari at sveinbarni
Hann sprettir þá dúkinum ór stokkinum ok seiliz inn ok tekr í hár Víðgríp ok kippir honum út [var. + um skǫrina ok] á tjaldstokkinn
Drykkjur ⸢*miklar [non emend. mikklar] ok þar með gleði mikil váru þar um vetrinn