This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Runic Dictionary

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

prose works

Njáls saga (Nj) - 217

Njáls sagaNjV

(forthcoming), ‘ Anonymous, Njáls saga’ in Tarrin Wills, Kari Ellen Gade and Margaret Clunies Ross (eds), Poetry in Sagas of Icelanders. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 5. Turnhout: Brepols, p. . <https://skaldic.org/m.php?p=text&i=55> (accessed 29 January 2022)

chapters (and excerpts):  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   12b   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75   76   77   78   78b   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92   93   94   95   96   97   98   99   100   101   102   102b   103   103b   104   105   106   107   108   109   110   111   112   113   114   115   116   117   118   119   120   121   122   123   124   125   126   127   128   129   130   131   132   133   134   135   136   137   138   139   140   141   142   143   144   145   146   147   148   149   150   151   152   153   154   155   156   157   157a   158   159 

78b — Anon Nj 78bV

edition interactive full text transcriptions old edition references grammar quiz

 

[excerpt from] Nj 78b

78b.

Sá atburður varð að Hlíðarenda að smalamaður og griðkona ráku fé hjá haugi Gunnars. Þeim þótti Gunnar vera kátur og kveða í hauginum. Fóru þau heim og sögðu Rannveigu móður Gunnars atburðinn en hún bað þau fara til Bergþórshvols og segja Njáli. Þau gerðu svo en hann lét segja sér þrem sinnum. Eftir það talaði hann lengi hljótt við Skarphéðinn.

Síðan tók Skarphéðinn öxi sína og fer með þeim til Hlíðarenda. Þau Högni og Rannveig tóku við honum allvel og urðu honum fegin mjög. Rannveig bað að hann væri þar lengi. Hann hét því. Þeir Högni gengu út og inn jafnan. Högni var maður vasklegur og vel að sér ger og tortryggur og þorðu þau fyrir því eigi að segja honum fyrirburðinn.

Þeir Skarphéðinn og Högni voru úti eitt kveld og voru fyrir sunnan haug Gunnars. Tunglskin var bjart en stundum dró fyrir. Þeim sýndist haugurinn opinn og hafði Gunnar snúist í hauginum og sá í móti tunglinu. Þeir þóttust sjá fjögur ljós í hauginum brenna og bar hvergi skugga á. Þeir sáu að Gunnar var kátlegur og með gleðibragði miklu. Hann kvað vísu og svo hátt að þó mátti heyra gjörla þó það þeir væru firr.

[see: www.snerpa.is]

One day at Hliðarendi it happened that a shepherd and a servant woman were driving cattle past Gunnarr's mound. Gunnarr seemed to them to be in high spirits and reciting verses in the mound. They went home and told Gunnarr's mother Rannveig about this, and she asked them to tell Njáll. They went off to Bergþórshvol and told him, and he had them repeat it three times. Then he talked privately with Skarpheðinn for a long time.

Skarpheðinn took his axe and went back with the servants to Hliðarendi. Högni and Rannveig gave him a good welcome and were happy to see him. Rannveig asked him to stay for a long time, and he promised to do so. He and Högni were always going in and out together. Högni was a courageous and capable man, but mistrustful, and for this reason they did not dare to tell him about the apparition.

One evening Skarpheðinn and Högni were outside, to the south of Gunnarr's mound. The moon was shining brightly, though occasionally dimmed by clouds. It appeared to them that the mound was open, and that Gunnarr had turned around to look at the moon. They thought that they saw four lights burning in the mound, and that there were no shadows. They saw that Gunnarr was happy and had a very cheerful look. He recited a verse so loudly that they could hear it clearly, even at a distance.

[see: Njal’s saga, translated by Robert Cook in The Complete Sagas of Icelanders. Names have been standardised to Íslenzk Fornrit forms.]

[status: in progress]

editions: Skj Not in Skj;

sources

© 2008-