This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Data from Samnordisk runtextdatabas

login: password: stay logged in: help

Anonymous Poems (Anon)

VII. Lilja (Lil) - 100

Lilja (‘Lily’) — Anon LilVII

Martin Chase 2007, ‘(Introduction to) Anonymous, Lilja’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 544-677.

stanzas:  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75   76   77   78   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92   93   94   95   96   97   98   99   100 

Skj: Eysteinn Ásgrímsson: Lilja (AII, 363-95, BII, 390-416)

SkP info: VII, 621-2

old edition introduction edition manuscripts transcriptions concordance search files

52 — Anon Lil 52VII

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance

 

Cite as: Martin Chase (ed.) 2007, ‘Anonymous Poems, Lilja 52’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 621-2.

Er æ minnilig eftirdæmi
yfirvaldanda himins og landa;
hneigði nú sinn háls og beygði
hverjum þræl, er lysti að berja,
fátalaðr með lítillæti,
lágraustaðr með ásjón fagri,
svá bjóðandi sínum dauða
sína önd fyrir nauðsyn mína.

Eftirdæmi {yfirvaldanda himins og landa} er æ minnilig; hneigði nú háls sinn og beygði hverjum þræl, er lysti að berja, fátalaðr með lítillæti, lágraustaðr með fagri ásjón, svá bjóðandi önd sína sínum dauða fyrir nauðsyn mína.

The example {of the supreme ruler of heaven and lands} [= God (= Christ)] is forever memorable; he now bent his neck and bowed before every slave who desired to strike, saying little with humility, softly spoken with a fair face, thus offering his soul in his death on account of my need.

editions: Skj Eysteinn Ásgrímsson: Lilja 52 (AII, 380; BII, 404); Skald II, 220, NN §§2629F, 3397F.

sources

Holm perg 1 fol (Bb) 115ra, 28 - 115ra, 33  transcr.  image  image  
AM 99 a 8° (99a) 10v, 16 - 11r, 4  transcr.  image  image  
AM 622 4° (622) 32, 12 - 32, 16  transcr.  image  
AM 713 4° (713) 10, 21 - 10, 24  transcr.  image  image  image  
Vísnabók (Vb) 251 - 251  
DKNVSB 41 8°x (41 8°x) 122, 6 - 122, 11  transcr.  image  
AM 705 4°x (705x) 13v - 13v  transcr.  
BLAdd 4892 (4892) 33r - 33r  transcr.  image  
Runic data from Samnordisk runtextdatabas, Uppsala universitet, unless otherwise stated