Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Reykdœla saga (Reykd) - 39

Reykdœla saga

Not published: do not cite ()

26 — Reykd ch. 26

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Reykd ch. 26)

Ásbjörn hét maður. Hann var frændi Þórlaugar og ónytjungur mikill. Hann varð sekur á vorþingi í Skagafirði. Hann kemur á fund Skútu og biður hann dugnaðar því þau Þórlaug höfðu veitt honum fyrri ásjá og Skúta hét honum ásjá ef hann færi sendiför hans til Glúms. Ásbjörn kveðst eigi vilja vera flugumaður. Skúta sagði það eigi vera hans færi: «Þú skalt fara á hans fund og mæla þessum orðum þú þykist þurfandi hann gerist forsjámaður ráðs þíns og seg þitt vandræði er mikið er þú hefir beðið af vígaferlinu. Og get eg þann veg beri til um fund ykkarn Glúmur í þingreið. En hans skaplyndi er það hann er maður þrautgóður ef menn þurfa hans og enn mætti svo verða ef þú gerir þitt mál líklegt, enda viti hann þú ert hjálplaus, hann mælir þú farir til Þverár og bíðir hans þar til þess er hann kemur heim af þinginu. Þá skaltu svo svara «meir er þrengt mínu máli með því hugur býr lítill í brjósti, seg þú hræðist mennina og vildir heldur koma á hans fund er þú hittir hann einn saman. Og með því Glúmur er armvitigur og vel skapi farinn kann vera þar leggi hann til nokkuð ráð. Og þess skaltu biðja finna hann í Mjaðmárdal er gengur upp frá bænum Þverá og sel hans standa. Lát það þar sýnast sem þú munt hugboðið hafa finna hann ákveðnum degi og stund. Og ef þetta gengur fram skaltu þess njóta frá mér og mun eg þá veita þér dugnað enda vinnur þú það eina til þér samir vel.» Og þessu játtar Ásbjörn. Svo er sagt hann hittir Glúm þá er hann var kominn á leið á Öxnadalsheiði og ríður hjá honum og segir sitt erindi og þau orð öll er áður voru sögð. Glúmur kveðst eigi það vita hann ætti honum góða hluti launa «en fyrir þá sök þú sýnir þig vinlausan og lætur hér liggi við líf þitt þá vil eg þú farir norður til Þverár og bíðir þar minnar heimkomu.» Hann svarar: «Vel er leyst vandræðið og mikilmannlega. En þó hefi eg eigi dirfð til sækja þangað er margir menn eru fyrir og aldrei örvænt hvar óvinum mætir.» Glúmur svarar: «Þú ert blauthugaður. En þú skiljir eg vil þér hjálpir veita þá kom þú í Mjaðmárdal ákveðinni stundu til selja minna því þar mun eigi fjölmenni fyrir.» Hann svarar: «Þann kost hefir þú boðið er mér líkar.» Skiljast þeir nú. Fer Glúmur til þings en Ásbjörn fer til Skútu og segir honum hvar komið er. Skúta segir: «Vel hefir þú leyst þitt erindi og ver með mér.» En er líður þessum tíma þá býst Skúta heiman og þeir Arnór með þrjá tigu manna. Þeir ríða norðan og koma vestur yfir Vöðlaheiði og á hjalla þann er heitir Rauðahjalli. Þar stíga þeir af baki. Þá mælti Skúta til Arnórs: «Nú munuð þér eiga hér dvöl um hríð en eg mun ríða inn með hlíðum og vita ef nokkuð verður til fengjar. Langt hefir verið síðan vér höfum hitt menn úr héruðum.» Hann ríður með vopnum sínum og sér er hann reið í dalinn maður ríður neðan eftir dalnum upp frá Þverá, mikill í kápu grænni, og kennir hann þar Glúm. Þá stígur Skúta af hestinum. Hann hafði vesl yfir sér tvískipt, svart og hvítt. Hann lét hestinn í rjóður eitt og gengur síðan upp til selsins og var Glúmur þá kominn í selið. Það var þann dag er þeir skyldu finnast Glúmur og sendimaður Skútu. Skúta hafði Flugu í hendi og hjálm á höfði. Þar segja menn eigi einn veg frá. Sumir segja svo sem hér er sagt það væri öx og héti Fluga en sumir segja það væri sverð og héti Fluga. En hvort sem heldur var þá hafði Skúta það vopn jafnan í hendi og svo var þetta sinn. gengur Skúta selsdyrunum og laust á vegginn og víkur síðan hjá selinu aftur. Glúmur gekk þá út og hafði ekki í hendinni og sér eigi manninn. Hann snýr þá hjá selinu og kom í hug maðurinn var ódjarfur, hann mundi eigi traust til bera ganga selsdyrunum. víkur Skúta milli hans og dyranna og er Glúmur sér það og kennir manninn þá hopar hann undan. En árgljúfur voru nær selinu. Skúta biður hann bíða. Glúmur segir það mundi mælt eigi væri fjarri hvor þeirra betur væri vígur ef þeir eru jafnbúnir til «en eigi vil eg ganga á vopn þín.» Og hopar hann gljúfrinu en Skúta sækir honum. Og er Glúmur kom fram þá steyptist hann ofan fyrir gljúfrin. En Skúta leitar þar ofan er ganga mátti og sér í gljúfrinu hvar kápuna rak ofan. Hann hleypur og leggur til kápunnar. Þá heyrir hann mælt er yfir honum uppi: «Það er lítil fremd,» segir sá, «að spilla klæðum manna.» Skúta leit upp og kennir þar Glúm. Hafði hann vitað raunar þar var undir er hann fór ofan og réð hann því til hann eigi færi bíða. Þá mælti Skúta: «Á það áttu minnast Glúmur hefir þú runnið og beðið eigi Skútu.» «Satt er það,» segir Glúmur, «en vilja mundi eg þú rynnir eigi skemmra áður sól settist í kveld.» Þá kvað Glúmur þetta: Þar skilur með þeim. Fer Glúmur heim og safnar liði og segir hvert vélræði var fyrir hann sett af óvina hendi, lést og vilja það mætti brátt gjaldast. Hann fær á lítilli stundu sex tigu manna og ríða síðan upp í dalinn. Skúta gekk til hests síns og reið með hlíðinni og gat sjá hvar fjöldi manna reið og veit það honum eigi endast ef þeir staðið hann, leitar ráðs, brýtur af skaftinu spjótið og hefir fyrir staf, tekur af hestinum söðulinn en snýr veslinu og reið sauðum og hóar fast á féið. koma þeir eftir honum förunautar Glúms og spyrja ef hann hefði séð mann nokkurn skörulegan og með vopnum ríða fram um leitið. Skúta kvaðst víst séð hafa manninn ríða fram um leitið. Hann kvaðst sjá maðurinn fór hvatlega og dró þá í sundur er leitið bar í milli þeirra. Þeir spyrja hvað er hann hét. Skúta segir: «Eg heiti Margur Mývatni en Fár í Fiskilækjarhverfi.» Þeir sögðu: «Af skætingu viltu svara oss og spotti.» Skúta segir: «Eg kann aldrei sannara segja.» Og þá skilur með þeim. Það er sagt Skúta tekur vopn sín og reið hvatlega til sinna manna. En hinir finna Glúm og segja honum þeir fundu þann mann er þeim svaraði með spotti og kvaðst heita Margur í Mývatnshverfi en Fár í Fiskilækjarhverfi. Glúmur segir: «Nú hefir yður orðið ráðfátt nokkuð. Þar hafið þér hitt Skútu. Eða hvað mátti hann sannara segja því í Mývatnshverfi er hver skúti við annan en í Fiskilækjarhverfi hittir hvergi skúta? Og hefir nær lagt með oss og eftir skulum vér enn ríða.» Og koma hjallanum og eru þeir Skúta þar fyrir. En þar var einstigi upp ganga og er þar betra verja með þrjá tigu manna en sækja með sex tigu. Þá mælti Skúta: «Svo er Glúmur þú hefir kost til gefið sækja eftir mér. vera þú þykist þín eiga í hefna fyrir undanhaldið því allknálega hélstu undan og barst gott áræði til hlaupa í gilið.» Glúmur segir: «Satt er það mér leist það ráð. En kunnir þú og hræddur verða þá er þú lést vera sauðamaður Eyfirðinga og leyndir vopnum þínum og ætla eg eigi rynnir þú skemmri leið.» Skúta segir: «Hversu sem hér til hefir verið þá sæk með hálfu fleira lið en vér munum hér bíða og eltast eigi lengra.» Glúmur segir: «Eg ætla vér munum skilja sinni. Verður virt sem í hvorn stað.» ríður Glúmur heim til Þverár með sínum mönnum og ekki bjó hann þetta mál til. Skúta kveðst ætla eigi mundi honum auðið verða koma Glúmi fyrir og sagði það mundi undan bera hann yrði honum skaða. Og fer hann heim við sínum mönnum.