Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Víga-Glúms saga (Glúm) - 34

Víga-Glúms sagaGlúmV

Not published: do not cite (GlúmV)

6 — Glúm ch. 6

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Glúm ch. 6)

er segja frá utanferð Glúms. Þegar er hann kom við land fór hann upp á Vors til Vigfúss. Og er hann kom bænum þá hann þar mikið fjölmenni og margs konar skemmtan og leika. Og það þóttist hann sjá þar mundi á öllum hlutum stórmennska vera. En þar sem hann marga menn merkilega þá vissi hann eigi hvar Vigfús mundi vera frændi hans. Það mark hafði hann til hans hann mann mikinn og veglegan í öndvegi í skautfeldi blám og lék sér spjóti gullreknu, gekk síðan honum og kvaddi hann en hann tók vel kveðju hans. Vigfús spurði hvað manna hann væri en hann kvaðst vera íslenskur og eyfirskur. Þá spurði Vigfús Eyjólfi mági sínum og Ástríði dóttur sinni. En hann kvað hann andaðan «en Ástríður lifir.» Vigfús spurði hvað barna þeirra lifði en Glúmur sagði honum til systkina sinna en síðan sagði hann honum þar var einn sonur þeirra kominn fyrir hann. En er hann sagði það þá reitist ekki af um talið við hann. Glúmur bað hann vísa sér til sætis en Vigfús kvaðst eigi vita hvað satt væri af því er hann sagði og vísaði honum til sætis á hinn óæðra bekk utarlega og veitti honum litla virðing. Hann var fámálugur og ósiðblendur. Þá er aðrir menn drukku eða höfðu aðra gleði þá hann og hafði feld á höfði sér. Hann þótti þar fól eitt. Þar var veisla búin veturnóttum og gert dísablót og allir skulu þessa minning gera. Glúmur situr í rúmi sínu og gengur eigi til. Og er á leið kveldið er menn voru komnir þá var eigi svo mikil gleði sem líklegt mundi þykja fyrir fagnaðar sakir og vina fundar er þar voru margir saman komnir. Og þann dag er menn höfðu komið til boðsins hafði Glúmur eigi út gengið í móti mönnum og bauð engum sitja hjá sér eða í hans rúmi. Og er menn voru komnir undir borð þá var sagt maður var kominn bænum með tólfta mann er Björn hét og kallaður járnhaus. Hann var berserkur mikill og var því vanur koma til mannboða fjölmennra og leitaði þar orða við menn ef nokkur vildi það mæla er hann mætti á þiggja og skoraði á menn til hólmgöngu. En Vigfús bað þess menn skyldu vel stilla orðum sínum «og er það minni læging en taka meira illt af honum» og hétu menn honum góðu um það. En Björn gekk í skálann inn og leitaði orðheilla við menn og spurði á hinn æðra bekk hinn ysta mann hvort hann væri jafnsnjallur honum en hann kvað fjarri það fara. Síðan spurði hann hvern öðrum þar til hann kom fyrir öndvegið. Ýmissa orða leituðu menn sér en þar kom niður engi kvaðst jafnsnjallur honum. En er hann kom fyrir Vigfús þá spurði hann hvar Vigfús vissi slíkra garpa vonir en hann lést eigi vita hans jafningja. Þá mælti hann: «Vel er svarað og hyggilega sem von var að. Þú ert virðingamaður mikill og gengið lengi óskum líf þitt og engi hnekking komið vegs þíns og sóma. er það vel eg þarf ekki við þig annað mæla en gott eitt en spyrja vil eg þig ef þú þykist jafn við mig?» Hann svarar: «Þá er eg var ungur og í víkingu og vann nokkuð til frama, veit eg eigi hvort eg mætti þá við þig jafnast en hálfu síður eg em gamall og örvasi.» Hann snýr á brott þaðan og fer utar með öðrum bekk og spyr enn ef þeir þykjast jafnsnjallir honum en þeir kváðust eigi jafnsnjallir honum. Þá kom hann þar er Glúmur í pallinum. «Hví liggur sjá maður svo,» kvað Björn, «en situr eigi?» Sessunautar hans svöruðu og veittu honum orðafullting og kváðu hann svo óvitran ekki mark mátti þykja hvað hann mælti. Björn spyrnir á honum fæti sínum og mælti hann skyldi sitja upp sem aðrir menn og spurði ef hann væri jafnsnjallur honum. En Glúmur kvað hann ekki þurfa eiga við sig og kvaðst eigi vita um snilli hans «og vil eg af því engu við þig jafnast út á Íslandi mundi maður kallaður fól er þann veg léti sem þú lætur. En hér hefi eg vitað alla best orðum stilla,» hleypur upp síðan og honum, þrífur af honum hjálminn. Síðan hnykkir hann upp eldistokki og keyrir á milli herða honum og lýtur kappinn við og þegar annað og hvert öðru svo hann féll. Og þá er hann vildi á fætur færast þá laust hann í höfuð honum og lét svo þar til hann kom út fyrir dyr. En þá er Glúmur vildi til sætis er Vigfús kominn á gólfið og allir þeir og fagnaði þá vel frænda sínum, kvað hann hafa raun til gert hann var hans ættar: «Skal eg virða þig sem okkur sómir,» lést það til hafa gengið í fyrstu honum sýndist hann eigi bráðgervilegur, «vildi eg þess bíða er þú færðir þig með skörungskap í þína ætt.» Leiðir hann til sætis hjá sér. Glúmur kvaðst þiggja mundu það sæti þótt fyrr væri. Annan dag eftir er sagt andlát Bjarnar. Vigfús bauð Glúmi taka ríki eftir sig og virðing en Glúmur kvaðst þiggja vilja en fara þó út fyrst til Íslands eigi eignuðust þeir föðurleifð hans er hann ann eigi njóta, kvaðst aftur munu koma sem fyrst. Vigfús kvaðst ætla það forlög Glúms auka sína ætt og sóma á Íslandi. sumri lætur Vigfús búa skip til handa Glúmi og gefur honum farminn á og mikið í gulli og silfri og mælti: «Svo segir mér hugur um við sjáumst eigi síðan en einkagripi vil eg þér gefa, feld og spjót og sverð er vér höfum mikinn trúnað á haft frændur. Og meðan þú átt gripina vænti eg þú týnir eigi virðingu en þá em eg hræddur um ef þú lógar þeim.» Síðan skiljast þeir.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.