This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Data from Samnordisk runtextdatabas

login: password: stay logged in: help

Anonymous Poems (Anon)

VII. Lilja (Lil) - 100

Lilja (‘Lily’) — Anon LilVII

Martin Chase 2007, ‘(Introduction to) Anonymous, Lilja’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 544-677.

stanzas:  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   50   51   52   53   54   55   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75   76   77   78   79   80   81   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92   93   94   95   96   97   98   99   100 

Skj: Eysteinn Ásgrímsson: Lilja (AII, 363-95, BII, 390-416)

SkP info: VII, 584-5

old edition introduction edition manuscripts transcriptions concordance search files

18 — Anon Lil 18VII

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance

 

Cite as: Martin Chase (ed.) 2007, ‘Anonymous Poems, Lilja 18’ in Margaret Clunies Ross (ed.), Poetry on Christian Subjects. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 7. Turnhout: Brepols, pp. 584-5.

Auðgint mjög, því að Éva trúði,
át hon blóm, en tapaði sóma,
og þar með sier Ádám teygði;
át hann nú það, er vissi bannað.
Ugði hann, að Éva stygðiz,
ef neitaði bæn að veita;
fjandinn gat svá í fyrstu blindað
feðgin vár með nógu dári.

Éva, mjög auðgint, því að trúði, át blóm, en hon tapaði sóma og teygði Ádám þar með sier; hann át nú það, er vissi bannað. Hann ugði, að Éva stygðiz, ef neitaði að veita bæn; svá gat fjandinn í fyrstu blindað feðgin vár með nógu dári.

Eve, very easily beguiled because she trusted, ate the fruit, but she lost honour and enticed Adam there with her; now he ate that which he knew was banned. He feared that Eve would be offended if he refused to grant her request; thus the fiend in the beginning managed to blind our parents with much deceit.

editions: Skj Eysteinn Ásgrímsson: Lilja 18 (AII, 369; BII, 395); Skald II, 215.

sources

Holm perg 1 fol (Bb) 114ra, 13 - 114ra, 17  transcr.  image  image  
AM 720 a VIII 4° (720a VIII) 2r, 19 - 2r, 21  transcr.  image  image  
AM 99 a 8° (99a) 4v, 2 - 4v, 9  transcr.  image  image  
AM 622 4° (622) 26, 9 - 26, 13  transcr.  image  
AM 713 4° (713) 7, 16 - 7, 19  transcr.  image  image  
Vísnabók (Vb) 248 - 248  
DKNVSB 41 8°x (41 8°x) 110, 1 - 110, 7  transcr.  image  
AM 705 4°x (705x) 6r - 6r  transcr.  
BLAdd 4892 (4892) 27r - 27v  transcr.  image  
Runic data from Samnordisk runtextdatabas, Uppsala universitet, unless otherwise stated