Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Þórðar saga hreðu (Þórð) - 32

Þórðar saga hreðuÞórðV

Not published: do not cite (ÞórðV)

12 — Þórð ch. 12

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Þórð ch. 12)

Það var einn tíma um veturinn Eiður varð var við faðir hans reið heiman á laun og upp í hérað. Þóttist hann vita hann ætlaði til stórræða nokkurra. Því reið hann eftir honum við hinn tíunda mann. Fundust þeir uppi við Króksmela. Skeggi spurði Eið hvert hann ætlaði. Eiður segir: «Eg vildi fylla flokk þinn faðir minn.» «Vel mun þér það fara frændi en eg mun ríða heim aftur því mér er krankt.» «Svo vera sé,» sagði Eiður, «en eg mun ríða til Torfustaða því eg á þangað erindi.» Síðan skilja þeir. Þenna sama dag hafði Ásbjörn gengið til laugar og sex menn með honum. er segja frá Þórði hreðu. Hann vaknar þann sama morgun og mælti við bræður sína: «Svo hafa mér draumar gengið sem þeir Miðfjarðar-Skeggi og Ásbjörn muni sitja um líf mitt. Mun eg fara frá húsi í dag og gildra til veiða nokkurra, ef færi gefst á, því eg vil eigi lengur eiga þá báða yfir höfði mér, Ásbjörn og Skeggja. Skulum vér fara sjö saman, bræður mínir og Eyvindur og þrír menn aðrir.» Síðan taka þeir vopn sín og ríða til Reykja. Í þann tíma gekk Ásbjörn frá laugu og mannareiðina. Ásbjörn mælti við sína menn: «Þar fer Þórður hreða og láta ófriðlega og mun hann vilja hafa minn fund. Skulum vér snúa upp á hólinn og bíða þar.» Þeir gera svo. Kemur Þórður og slær þegar í bardaga. Voru hvorirtveggju hinir áköfustu því engi var liðsmunur. Þórður varð skjótt mannsbani. Þar féllu þrír menn af Ásbirni en einn af Þórði. Þá sótti Þórður Ásbirni og veitti honum mörg sár svo hann var nær óvígur. Í því kom Skeggi með brugðnum Sköfnungi. Hann mælti til Ásbjarnar: «Hví rennur þú eigi hinn armi?» Hann svaraði og kvað vísu: Settist Ásbjörn niður því hann mæddi blóðrás svo hann var yfirkominn. Skeggi hjó til Þórðar og kom það á öxlina. Var það svöðusár. Og í því kom Eiður með tíunda mann og hljóp þegar á millum og kvað þá eigi lengur berjast skulu. Hann kveðst og skyldu drepa Ásbjörn nema hann gerði einn um. Ásbjörn segir: «Það var mitt erindi út hingað sækja festarmey mína. En er eg frétti víg bróður míns þá var víst með mér hefna hans. En er svo orðinn fundur vor eg kýs heldur frið við Þórð.» Þórður svaraði: «Fóstra mínum vil eg unna virðingar af málum þessum en ekki hirti eg ella um sættir. Færu þá enn leikar sem verða mætti.» Svo lýkur þeir sættast og skal Eiður gera um öll mál þeirra og vígaferli. Gengu þeir til handsala, Þórður og Ásbjörn og Skeggi. Hönd Þórðar þrútnaði og blés upp. Eiður skar úr eggfarveginn úr sárinu. Tók þá úr verkinn allan. Eiður stefnir héraðsfund. Komu þeir þar allir, Skeggi og Ásbjörn og Þórður. Lauk Eiður þá upp sættargerð með þeim. «Það er gerð mín,» segir Eiður, «að fyrir víg Össurar geri eg tvö hundruð silfurs en hið þriðja skal falla niður fyrir fjörráð við Þórð og allan fjandskap en menn Össurar allir óhelgir fyrir tilför við Þórð. En fyrir víg Orms geri eg tvö hundruð silfurs en fyrir áverka þann er faðir minn veitti Þórði geri eg hundrað silfurs. Síðan skal Ásbjörn Sigríðar sem ætlað var í fyrstu. Skal Þórður hafa inni brullaupið. Hér er og hundrað silfurs Ásbjörn er við fóstri viljum gefa þér í frændbætur.» Allir þökkuðu honum fyrir. Skeggja fannst fátt um en kvaðst mundu halda sættir og grið. Þórður þakkaði fóstra sínum sættargerð «en ekki vil eg hafa það hundrað er þú gerðir mér til handa. Skal Skeggi þetta ekki út greiða því ekki mundi Þórður faðir minn eða Hörða-Kári taka fémútu á sér og eigi skal eg taka.» Þetta mæltist vel fyrir. Hafði Þórður virðing af málum þessum. býst Þórður við brullaupi og býður til mörgum mönnum. Og um kveldið skipar Eiður mönnum í sæti. Skeggi sat í öndvegi á hinn æðra bekk og Þórður næst honum. Gegnt Skeggja í öðru öndvegi sat Ásbjörn brúðgumi og Eiður hið næsta honum. Brúðkonur sátu á þverpallinn. Var þar veitt vel um kveldið. Allir menn voru þar kátir nema Skeggi. Hann var heldur ófrýnn. Gengu menn til svefns um kveldið. Um morguninn gengu menn til drykkju eftir vanda. Þunglíft var Skeggja og sofnaði hann undir borðinu. Hann hafði lagt Sköfnung baki sér. Illa líkaði Þórði er Skeggi var ókátur um veisluna og tók hann sverðið Sköfnung og brá. Eiður mælti: «Þetta er þarfleysa fóstri minn.» Þórður svarar: «Hvað mun saka?» Eiður segir: «Það er náttúra sverðsins nokkuð verður höggva með því hvern tíma er brugðið er.» Þórður segir: «Það skal prófa» og hljóp út og kvað hann skyldu görtra við merarbeinin og höggur hross eitt er stóð í túninu. Eiður kvað þetta illa orðið. vaknar Skeggi og saknar bæði sverðsins og Þórðar. Hann varð reiður og hljóp út og spurði hvort Þórður hefði tekið sverðið. Eiður segir: «Eg veld því faðir minn er Þórður hjó hrossið því eg sagði náttúru sverðsins.» Þórður kvaðst sjálfur valda. Þá mælti Skeggi reiður mjög: «Eg vil við reynum með okkur.» Þórður kvaðst þess albúinn. Þeir Eiður og Ásbjörn ganga á milli svo þeir náðu eigi berjast. Þá mælti Þórður: «Með því þeir vilja eigi við reynum með okkur þá ætla eg vel fallið Skeggi geri einn um ef honum þykir sér nokkur svívirðing ger hafa verið.» Eiður mælti: «Þetta er vel boðið faðir taka sjálfdæmi af slíkum manni sem Þórður er.» Þetta þiggur Skeggi og gerði tíu kýr til handa sér. Þórður svaraði: «Þetta skal vel greiða.» Líkaði hvorumtveggja allvel og skildu með vináttu.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.