This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Þórðar saga hreðu (Þórð) - 32

Þórðar saga hreðuÞórðV

Not published: do not cite (ÞórðV)

10 — Þórð ch. 10

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Þórð ch. 10)

Þar er frá segja Miðfjarðar-Skeggi frétti norðan fall Össurar frænda síns, þykir Þórður nær sér höggvið hafa og fylltist upp við hann mikillar reiði, ber það þó upp fyrir engan mann því hann vildi eigi Eiður son hans og bræður Þórðar hefðu nokkurn grun af hans ráðagerðum fyrr en fram kæmi. Hann lætur setja inn tólf hesta sína á laun og ætlar ríða Þórði þegar eftir jólin. Ríður hann leynilega heiman frá Reykjum við hinn tólfta mann. Hann reið norður Vatnsskarð, ofan um Hegranes, svo út með byggð um nóttina og koma nokkuru fyrir dag til Miklabæjar. Tunglsljós var mikið. Þeir drepa högg á dyr. Maður gekk til hurðar. Hann spurði hverjir komnir væru. Skeggi sagði til sín og spurði hvort Þórður hreða væri þar. Maðurinn svarar: «Hvað viltu honum?» Hann sagði: «Spyr þú hann hvort hann vill úti eða inni þola högg undir Sköfnungi.» Og er inn kom sögnin, hver hans erindi voru, stendur Þórður upp og tók vopn sín. Þá mælti Ólöf húsfreyja: «Standi menn upp og vopnist og verjið góðan dreng því hér er mart röskra drengja og manna fyrir og látið illa verða för Skeggja hingað.» Þá svaraði Þórhallstötur: «Það fyrirbýð eg heimamönnum mínum öllum veita Skeggja mótgang og geri sig eigi híbýlaskömm við utanhéraðshöfðingja.» Húsfreyja segir: «Löngu vissi eg þú varst ónýtur til vopns enda dáðlaus til drengskapar.» Þórður mælti: «Bóndi á híbýlum ráða húsfreyja» og gekk út í dyrnar. Skeggi bað hann út ganga og gefa sér höggrúm. Þórður kvað þá vísu: «Og mun eg ganga út með þeim skilmála,» segir Þórður, «að eg fylgi þér þangað sem eg drap Össur frænda þinn. þér þá minnissamara verða hvílíkt ættarhögg eg hefi höggvið þér.» Skeggi mælti: «Ekki munu bityrði þín veita þér lið en viðurkvæmilegt þykir mér þar fram komi hefndin.» Síðan fór Þórður með þeim þar til sem Össur var dysjaður. Hurfu þeir um hauginn. Þórður kvað þá vísu: Skeggi brá þá sverðinu Sköfnungi og mælti: «Hér skal ekki öðrum hlíta vega Þórði.» Þórður brá sverði og mælti: «Engi von er þér Skeggi eg standi kyrr fyrir höggum þínum meðan eg er óbundinn.» Í þessu hleyptu þeim átján menn allir með brugðnum sverðum. Þar var kominn Eiður, Eyjólfur og Steingrímur bræður Þórðar. Eiður spurði hvort Þórður lifði. Þórður sagði sér eigi nær dauða. Allir hlupu þeir af baki. Bauð Eiður föður sínum tvo kosti hvorn hann vildi heldur, selja Þórði grið svo hann mætti ríða heim til Óss og sitja í friði ella mundi hann veita fóstra sínum og berjast með honum. Skeggi segir: «Löngu hefði eg drepið Þórð ef færi hefði eg til séð, ef eigi fyndi eg þú mætir meira Eiður fósturneyti Þórðar en frændsemi við mig.» Eiður kvað Þórð þess alls maklegan: «Hefir Þórður þau ein víg vegið er hann átti hendur sínar verja utan vígið Orms og var þó vorkunn á.» Skeggi svaraði: «Það er líkast Eiður þú munir verða ráða því eigi mun eg berjast við þig.» Eftir þetta ríður Skeggi á Miklabæ um náttina og gengur inn með brugðnu sverði og hvílu Þórhalls og bað húsfreyju upp standa, kvað hana helsti lengi hafa sæmt við klækismann þann. Hún gerði svo. Hún bað Þórhalli griða. Hann kvað mannfýlu þá helst til lengi lifað hafa. Síðan tók hann í hár honum og kippti honum fram á stokkinn og hjó af honum höfuðið og mælti: «Miklu er þetta nær slíðra Sköfnung í þínu blóði en Þórðar því honum er mikill skaði ef hann létist en þér er engi með öllu og launaði eg Sköfnungi það honum var brugðið.» Skeggi ríður á burt og heim til Reykja og unir illa við sína ferð. Þeir Þórður og Eiður komu á Miklabæ í þann tíma er Skeggi reið í burt. Ólöf sagði þeim víg Þórhalls. Eiður kvað eigi minna von: «Miklu var faðir minn reiðari er við skildum.» Ólöf bað þá svo lengi sitja þar sem þeir vildu. Eiður kvað henni vel fara og voru þar viku og hvíldu hesta sína. Bjuggust þeir þá í burt. Þórður gekk Ólöfu og mælti: «Þess vil eg biðja þig þú giftist engum manni innan tveggja vetra ef þú spyrð mig á lífi því þú ert svo kvenna helst mundi ástir af mér geta.» Hún svarar svo: «Þessu vil eg heita þér því eg vænti mér eigi framar gjaforðs en þvílíks.» Ríða þeir vestur til Miðfjarðar og heim til Óss. Eyvindur fór með Þórði en setti mann fyrir sitt því hann vildi eigi við Þórð skilja meðan hann var eigi sáttur um vígaferli sín. líður af veturinn og er allt kyrrt.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.