This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Heiðarvíga saga (Heið) - 47

Heiðarvíga sagaHeiðV

(forthcoming), ‘ Anonymous, Heiðarvíga saga’ in Tarrin Wills, Kari Ellen Gade and Margaret Clunies Ross (eds), Poetry in Sagas of Icelanders. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 5. Turnhout: Brepols, p. . <https://skaldic.org/m.php?p=text&i=6> (accessed 17 January 2022)

22 — Heið ch. 22

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Heið ch. 22)

fer Barði heim og föruneyti hans og er heima nótt þá. Um morguninn býr Koll-Grís þeim dögurð. En það var siður lagður var matur á borð fyrir menn en þá voru öngvir diskar. Það varð til nýnæmis af hurfu þrennar deildirnar fyrir þremur mönnum. Gekk hann og sagði til þess Barða. «Hef þú fram borð,» segir hann, «og ræð ekki um það fyrir öðrum mönnum.» En Þuríður mælti þeim sonum hennar skyldi ekki deila dögurð og kvaðst hún deila mundu. Svo gerir hann hann hefur borð fram, borð fyrir mann, og deilir mat á. Þuríður gengur þá innar og leggur sitt stykki fyrir hvern þeirra bræðra og var þar þá yxinsbógurinn og brytjaður í þrennt. Tekur hann Steingrímur til orða og mælti: «Þó er brytjað stórmannlega móðir og ekki áttu vanda til gefa mönnum svo kappsamlega mat og er á þessu mikið vanstilli og ertu nær óvitandi vits.» Hún svarar: «Ekki er þetta furða nein og máttu þetta ekki undrast fyrir því stærra var Hallur bróðir yðar brytjaður og heyrði eg yður ekki þess geta það væri nein furða.» Hún lætur fylgja slátrinu sinn stein fyrir hvern þeirra. Þeir spurðu hvað það skyldi merkja. Hún svarar: «Melt hafið þér það bræður er ei er vænna til en steina þessa er þér hafið ei þorað hefna Halls bróður yðars, þvílíks manns sem hann var, og eruð þér orðnir langt frá yðrum ættmönnum er mikils eru verðir og ei mundu þeir þvílíka skömm eða hneisu setið hafa sem þér hafið þolað um hríð og margra ámæli fyrir haft.» Gekk hún utan og innar eftir gólfinu eiskrandi og kvað vísu: hrinda þeir fram borðum og öllu því er á var og ganga til hesta sinna og búast hvatlega. Það var drottinsdaginn er fimm vikur voru til vetrar. stíga þeir á bak hestum sínum og ríða á braut úr túni. sjá þeir það bræður til Þuríðar móður sinnar hún var komin á bak hesti þeim er þau kölluðu Eykjarð og hún hafði heimt húskarl sinn til föruneytis við sig. Hann er eigi nefndur en svo er sagt hann mun grunnúðigur vera. mælti Barði: «Þetta horfir til óefnis er hún er á ferð komin og mættum vér þess vel án vera og verður leita ráðs og létta á ofanförina hennar.» Hann heimtir til sín þá Ólaf og Dag, heimamenn sína. «Nú skuluð þið,» segir Barði, «ríða á mót henni og mælið við hana sæmilega og fagurt en gerið sem eg býð, segið það vel er hún er komin í för vora. Biðjið hann vel fylgja henni húskarlinn, og styðjið hana á baki og ríðið svo uns þér komið fram Faxalæk. Hann fellur úr Vesturhópsvatni og ofan í Víðidalsá. Skeiðgata liggur læknum norðan og svo frá honum. Og þá skuluð þið spretta gjörðunum hennar. Skal Dagur það gera og láta sem hann gyrði hestinn er þér komið læknum og reiðið hana af baki svo hún falli í lækinn ofan og svo þau bæði en hafið með ykkur hestinn.» riðu þeir í mót henni og kvöddu hana vel. «Og urðuð þið heldur til þess ríða í mót mér en synir mínir,» segir hún, «og sæma mig?» «Þeir buðu okkur þetta erindi,» segja þeir. Hún segir: «Því em eg í ferðina komin mig vættir síður mun fyrir farast nokkur stórræði fyrir því ei skal skorta til áeggjun fyrir því þess þarf við.» Þeir láta það mjög munu bæta hún fari. Ríða þar til er þau koma fram Faxalæk. Þá mælti Dagur: «Þessi maður er mannvitull er þér fylgir Þuríður. Hann hefir ekki svo vel gyrt hest þinn það muni duga. Er það skömm mikil slíkt til fylgju við dugandi konur.» «Gyrtu betur þá hestinn en áður er,» segir hún, «og fylg mér síðan.» Hann tekur og sprettir gjörðunum af hesti kerlingar, rekur þau bæði af baki í Faxalæk, sem þeim var boðið. Þar var Þuríði við öngu meini hætt og gruflar hún af læknum. Þeir ríða í brott og höfðu hestinn með sér. Hún fer heim um kveldið og húskarl hennar og ei erindi fegin.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.