This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

not in Skj

prose works

Grettis saga Ásmundarsonar (Gr) - 2165

Grettis saga ÁsmundarsonarGrV

Not published: do not cite (GrV)

33 — Gr ch. 33

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Gr ch. 33)

Um vorið fékk Þórhalli sér hjón og gerði á jörðu sinni. Tók þá minnka afturgangur meðan sólargangur var mestur. Leið svo fram á miðsumar. Þetta sumar kom út skip í Húnavatni. Þar var á maður er Þorgautur hét. Hann var útlendur kyni, mikill og sterkur. Hann hafði tveggja manna afl. Hann var laus og einn fyrir sér. Hann vildi starfa nokkurn því hann var félaus. Þórhallur reið til skips og fann Þorgaut, spurði ef hann vildi vinna fyrir honum. Þorgautur kvað það vel mega vera og kveðst eigi vanda það. «Svo skaltu við búast,» segir Þórhallur, «sem þar ekki veslingsmönnum hent vera fyrir afturgöngum þeim er þar hafa verið um hríð en eg vil ekki þig á tálar draga.» Þorgautur svarar: «Eigi þykist eg upp gefinn þó eg sjái smávofur. Mun þá eigi öðrum dælt ef eg hræðist og ekki bregð eg vist minni fyrir það.» semur þeim vel kaupstefnan og skal Þorgautur gæta sauðfjár vetri. Leið af sumarið. Tók Þorgautur við fénu veturnóttum. Vel líkaði öllum við hann. Jafnan kom Glámur heim og reið húsum. Það þótti Þorgauti allkátlegt og kvað þrælinn þurfa mundu nær ganga «ef eg hræðist.» Þórhallur bað hann hafa fátt um «er best þið reynið ekki með ykkur.» Þorgautur mælti: «Sannlega er skekinn þróttur úr yður og dett eg ekki niður milli dægra við skraf þetta.» fór svo fram um veturinn allt til jóla. Aðfangakveld jóla fór sauðamaður til fjár. Þá mælti húsfreyja: «Þurfa þætti mér færi eigi fornum brögðum.» Hann svarar: «Ver ekki hrædd um það húsfreyja,» sagði hann. «Verða mun eitthvert sögulegt ef eg kem ekki aftur.» Síðan gekk hann aftur til fjár síns. Veður var heldur kalt og fjúk mikið. Því var Þorgautur vanur koma heim þá er hálfrökkvað var en kom hann ekki heim í það mund. Komu tíðamenn sem vant var. Þegar þótti mönnum eigi ólíkt á horfast sem fyrr. Bóndi vildi leita láta eftir sauðamanni en tíðamenn töldust undan og sögðust eigi mundu hætta sér út í tröllahendur um nætur og treystist bóndi eigi fara og varð ekki af leitinni. Jóladag er menn voru mettir fóru menn til og leituðu sauðamanns. Gengu þeir fyrst til dysjar Gláms því menn ætluðu af hans völdum mundi orðið um hvarf sauðamanns. En er þeir komu nær dysinni sáu þeir þar mikil tíðindi og þar fundu þeir sauðamann og var hann brotinn á háls og lamið sundur hvert bein í honum. Síðan færðu þeir hann til kirkju og varð öngum manni mein Þorgauti síðan. En Glámur tók magnast af nýju. Gerði hann svo mikið af sér menn allir stukku burt af Þórhallsstöðum utan bóndi einn og húsfreyja. Nautamaður hafði þar verið lengi hinn sami. Vildi Þórhallur hann ekki lausan láta fyrir góðvilja sakir og geymslu. Hann var mikið við aldur og þótti honum mikið fara á burt. hann og allt fór ónytju það er bóndi átti ef engi geymdi. Og einn tíma eftir miðjan vetur var það einn morgun húsfreyja fór til fjóss mjólka kýr eftir tíma. Þá var alljóst því engi treystist fyrr úti vera annar en nautamaður. Hann fór út þegar lýsti. Hún heyrði brak mikið í fjósið og beljan öskurlega. Hún hljóp inn æpandi og kvaðst eigi vita hver ódæmi um væru í fjósinu. Bóndi gekk út og kom til nautanna og stangaði hvert annað. Þótti honum þar eigi gott og gekk inn hlöðunni. Hann hvar nautamaður og hafði höfuðið í öðrum bási en fætur í öðrum. Hann á bak aftur. Bóndi gekk honum og þreifaði um hann, finnur brátt hann er dauður og sundur hryggurinn í honum. Var hann brotinn um báshelluna. þótti bónda eigi vært og fór í burt af bænum með allt það sem hann mátti í burt flytja. En allt kvikfé það sem eftir var deyddi Glámur og þar næst fór hann um allan dalinn og eyddi alla bæi upp frá Tungu. Var Þórhalli þá með vinum sínum það eftir var vetrarins. Engi maður mátti fara upp í dalinn með hest eða hund því það var þegar drepið. En er voraði og sólargangur var sem mestur létti heldur afturgöngunum. Vildi Þórhallur fara aftur til lands síns. Urðu honum ekki auðfengin hjón en þó gerði hann á Þórhallsstöðum. Fór allt á sama veg sem fyrr. Þegar haustaði tók vaxa reimleikar. Var þá mest sótt bóndadóttur og svo fór hún lést af því. Margra ráða var í leitað og varð ekki gert. Þótti mönnum til þess horfast eyðast mundi allur Vatnsdalur ef eigi yrðu bætur á ráðnar.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© Skaldic Project Academic Body, unless otherwise noted. Database structure and interface developed by Tarrin Wills. All users of material on this database are reminded that its content may be either subject to copyright restrictions or is the property of the custodians of linked databases that have given permission for members of the skaldic project to use their material for research purposes. Those users who have been given access to as yet unpublished material are further reminded that they may not use, publish or otherwise manipulate such material except with the express permission of the individual editor of the material in question and the General Editor of the volume in which the material is to be published. Applications for permission to use such material should be made in the first instance to the General Editor of the volume in question. All information that appears in the published volumes has been thoroughly reviewed. If you believe some information here is incorrect please contact Tarrin Wills with full details.