This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Runic Dictionary

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

prose works

Eiríks saga rauða (Eir) - 19

Eiríks saga rauðaEirV

Margaret Clunies Ross (forthcoming), ‘ Anonymous, Eiríks saga rauða’ in Tarrin Wills, Kari Ellen Gade and Margaret Clunies Ross (eds), Poetry in Sagas of Icelanders. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 5. Turnhout: Brepols, p. . <https://skaldic.org/m.php?p=text&i=18> (accessed 23 May 2022)

chapters (and excerpts):  1   2   3   4   4b   4c   5   6   7   8   8b   9   10   11   12   13   14 

6 — Eir ch. 6

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Eir ch. 6)

er frá því segja Þorsteinn Eiríksson vakti bónorð við Guðríði Þorbjarnardóttur. Var því máli vel svarað bæði af henni og svo af föður hennar og er þetta ráðum gert Þorsteinn gekk eiga Guðríði og var brúðkaupið í Brattahlíð um haustið. Fór veisla vel fram og var mjög fjölmenn. Þorsteinn átti í Vestribyggð á þeim er í Lýsufirði heitir. maður átti þar helming í búi er Þorsteinn hét. Sigríður hét kona hans. Fóru þau Þorsteinn heim í Lýsufjörð og Guðríður bæði. Var þar vel við þeim tekið. Voru þau þar um veturinn. Það gerðist þar til tíðinda sótt kom í þeirra er lítið var af vetri. Garði hét þar verkstjóri. Hann var óvinsæll maður. Hann tók fyrst sótt og andaðist. Síðan var skammt bíða hver tók sótt öðrum og önduðust. Þá tók sótt Þorsteinn Eiríksson og Sigríður kona Þorsteins. Og eitt kveld fýsist hún ganga til garðs þess er stóð í gegnt útidyrum. Guðríður fylgdi og sóttu þær í mót dyrunum. Þá kvað Sigríður: «Ó.» Guðríður mælti: «Við höfum farið óhyggilega og áttu öngvan stað við kalt veður komi á og förum inn sem skjótast.» Sigríður svarar: «Eigi fer eg svo búnu. Hér er liðið allt hið dauða fyrir dyrunum og þar í sveit kenni eg Þorstein bónda þinn og kenni eg mig og er slíkt hörmung sjá.» Og er þetta leið af mælti hún: «Förum við Guðríður. eg eigi liðið.» Var þá og verkstjórinn horfinn er henni þótti áður hafa svipu í hendi og vilja berja liðið. Síðan gengu þær inn og áður morgunn kæmi var hún önduð og var ger kista líkinu. Og þann sama dag ætluðu menn út róa og leiddi Þorsteinn þá til vara og í annan lit fór hann sjá um veiðiskap þeirra. Þá sendi Þorsteinn Eiríksson nafna sínum orð hann kæmi til hans og sagði svo þar var varla kyrrt og húsfreyja vildi færast á fætur og vildi undir klæðin hjá honum. Og er hann kom inn var hún komin á rekkjustokkinn hjá honum. Hann tók hana höndum og lagði bolöxi fyrir brjóstið. Þorsteinn Eiríksson andaðist nær dagsetri. Þorsteinn bað Guðríði leggjast niður og sofa en hann kveðst vaka mundu um nóttina yfir líkunum. Hún gerir svo. Guðríður sofnar brátt og er skammt leið á nóttina reistist hann upp Þorsteinn og kveðst vilja Guðríður væri þangað kölluð og kveðst vilja mæla við hana: «Guð vill þessi stund mér gefin til leyfis og umbóta míns ráðs.» Þorsteinn gengur á fund Guðríðar og vakti hana og bað hana signa sig og biðja sér guð hjálpa: «Þorsteinn Eiríksson hefur mælt við mig hann vill finna þig. Sjá þú ráð fyrir, hvorgis kann eg fýsa.» Hún svarar: «Vera kann þetta ætlað til nokkurra hluta þeirra sem síðan eru í minni hafðir, þessi hinn undarlegi hlutur, en eg vænti guðs gæsla mun yfir mér standa. Mun eg á hætta með guðs miskunn mæla við hann því eg ekki forðast mein til mín. Vil eg síður hann gangi víðara. En mig grunar það öðrum kosti.» fór Guðríður og hitti Þorstein og sýndist henni sem hann felldi tár og mælti í eyra henni nokkur orð hljótt svo hún ein vissi og sagði þeir menn væru sælir er trúna héldu vel og henni fylgdi miskunn og hjálp og sagði þó margir héldu hana illa «er það engi háttur sem hér hefir verið á Grænlandi síðan kristni var hér setja menn niður í óvígða mold við litla yfirsöngva. Vil eg mig láta flytja til kirkju og aðra þá menn sem hér hafa andast en Garða vil eg láta brenna á báli sem skjótast því hann veldur öllum afturgöngum sem hér hafa orðið í vetur.» Hann sagði henni og um sína hagi og kvað hennar forlög mikil mundu verða en hann bað hana varast giftast grænlenskum manni. Bað hann og hún legði þeirra til kirkju eða gefa það fátækum mönnum. Og þá hneig hann aftur í öðru. hafði háttur verið á Grænlandi síðan kristni kom út þangað menn voru grafnir þar á bæjum, er menn önduðust, í óvígðri moldu. Skyldi setja staur upp af brjósti en síðan er kennimenn komu til þá skyldi kippa upp staurnum og hella þar í vígðu vatni og veita þar yfirsöngva þótt það væri miklu síðar. Líkin voru færð til kirkju í Eiríksfjörð og veittir yfirsöngvar af kennimönnum. Eftir það andaðist Þorbjörn. Bar þá féið allt undir Guðríði. Tók Eiríkur við henni og vel um kost hennar.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© 2008-