This interface will soon cease to be publicly available. Use the new interface instead. Click here to switch over now.

Cookies on our website

We use cookies on this website, mainly to provide a secure browsing experience but also to collect statistics on how the website is used. You can find out more about the cookies we set, the information we store and how we use it on the cookies page.

Runic Dictionary

login: password: stay logged in: help

Anonymous íslendingasögur (Anon)

prose works

Eiríks saga rauða (Eir) - 19

Eiríks saga rauðaEirV

Margaret Clunies Ross (forthcoming), ‘ Anonymous, Eiríks saga rauða’ in Tarrin Wills, Kari Ellen Gade and Margaret Clunies Ross (eds), Poetry in Sagas of Icelanders. Skaldic Poetry of the Scandinavian Middle Ages 5. Turnhout: Brepols, p. . <https://skaldic.org/m.php?p=text&i=18> (accessed 23 May 2022)

chapters (and excerpts):  1   2   3   4   4b   4c   5   6   7   8   8b   9   10   11   12   13   14 

4 — Eir ch. 4

edition interactive full text transcriptions old edition references concordance grammar quiz

 

Cite as: Not published: do not cite (Eir ch. 4)

Í þenna tíma var hallæri mikið á Grænlandi. Höfðu menn fengið lítið, þeir sem í veiðiferð höfðu verið, en sumir eigi aftur komnir. kona var þar í byggð er Þorbjörg hét. Hún var spákona og var kölluð lítilvölva. Hún hafði átt sér níu systur og voru allar spákonur og var hún ein eftir á lífi. Það var háttur Þorbjargar á vetrum hún fór á veislur og buðu menn henni heim, mest þeir er forvitni var á um forlög sín eða árferð. Og með því Þorkell var þar mestur bóndi þá þótti til hans koma vita hvenær létta mundi óárani þessu sem yfir stóð. Þorkell býður spákonu þangað og er henni búin góð viðtaka sem siður var til þá er við þess háttar konu skyldi taka. Búið var henni hásæti og lagt undir hægindi. Þar skyldi í vera hænsafiðri. En er hún kom um kveldið og maður er í móti henni var sendur þá var hún svo búin hún hafði yfir sér tuglamöttul blán og var settur steinum allt í skaut ofan. Hún hafði á hálsi sér glertölur. Hún hafði á höfði lambskinnskofra svartan og við innan kattarskinn hvítt. Staf hafði hún í hendi og var á hnappur. Hann var búinn messingu og settur steinum ofan um hnappinn. Hún hafði um sig hnjóskulinda og var þar á skjóðupungur mikill. Varðveitti hún þar í töfur þau er hún þurfti til fróðleiks hafa. Hún hafði kálfskinnsskó loðna á fótum og í þvengi langa og sterklega, látúnshnappar miklir á endunum. Hún hafði á höndum sér kattskinnsglófa og voru hvítir innan og loðnir. En er hún kom inn þótti öllum mönnum skylt velja henni sæmilegar kveðjur en hún tók því eftir sem henni voru menn skapfelldir til. Tók Þorkell bóndi í hönd vísindakonunni og leiddi hana til þess sætis er henni var búið. Þorkell bað hana þá renna þar augum yfir hjörð og hjú og híbýli. Hún var fámálug um allt. Borð voru upp tekin um kveldið og er frá því segja spákonunni var matbúið. Henni var ger grautur af kiðjamjólk en til matar henni voru búin hjörtu úr alls konar kvikindum þeim sem þar voru til. Hún hafði messingarspón og hníf tannskeftan, tvíhólkaðan af eiri, og var af brotinn oddurinn. En er borð voru upp tekin gengur Þorkell bóndi fyrir Þorbjörgu og spyr hversu henni virðist þar híbýli eða hættir manna eða hversu fljótlega hann mun þess vís verða er hann hefir spurt eftir og menn vildu vita. Hún kveðst það ekki mundu upp bera fyrr en um morguninn þá er hún hefði sofið þar um nóttina. En eftir áliðnum degi var henni veittur umbúningur sem hún skyldi til fremja seiðinn. Bað hún sér konur þær sem kynnu fræði það er þyrfti til seiðinn fremja og Varðlokur heita. En þær konur fundust eigi. Þá var leitað um bæinn ef nokkur kynni. Þá svarar Guðríður: «Hvorki er eg fjölkunnig vísindakona en þó kenndi Halldís fóstra mín mér á Íslandi það fræði er hún kallaði Varðlokur.» Þorbjörg svaraði: «Þá ertu fróðari en eg ætlaði.» Guðríður segir: «Þetta er þess konar fræði og atferli eg ætla í öngvum atbeina vera því eg er kona kristin.» Þorbjörg svarar: «Svo mætti verða þú yrðir mönnum liði hér um en þú værir þá kona ekki verri. En við Þorkel met eg þá hluti hér til er þarf.» Þorkell herðir Guðríði en hún kveðst mundu gera sem hann vildi. Slógu þá konur hring umhverfis en Þorbjörg sat uppi á seiðhjallinum. Kvað Guðríður þá kvæðið svo fagurt og vel engi þóttist fyrr heyrt hafa með fegri raust kveðið er þar var. Spákona þakkar henni kvæðið. Hún hafði margar náttúrur hingað sótt og þótti fagurt heyra það er kveðið var «er áður vildu frá oss snúast og oss öngva hlýðni veita. En mér eru margir þeir hlutir auðsýnir er áður var bæði eg og aðrir duldir. En eg kann það segja hallæri þetta mun ekki haldast lengur en í vetur og mun batna árangur sem vorar. Sóttarfar það sem lengi hefir legið mun og batna vonu bráðara. En þér Guðríður skal eg launa í hönd liðsinni það sem oss hefir af staðið því þín forlög eru mér öll glöggsæ. Það muntu gjaforð hér á Grænlandi er sæmilegast er til þó þér verði það eigi til langæðar því vegir þínir liggja út til Íslands og mun þar koma frá þér ættbogi bæði mikill og góður og yfir þínum ættkvíslum mun skína bjartur geisli. Enda far vel og heil, dóttir mín.» Síðan gengu menn vísindakonunni og frétti hver eftir því sem mest forvitni var á. Var hún og góð af frásögnum. Gekk það og lítt í tauma er hún sagði. Þessu næst var komið eftir henni af öðrum og fór hún þá þangað. Þá var sent eftir Þorbirni því hann vildi eigi heima vera meðan slík heiðni var framin. Veðrátta batnaði skjótt þegar er vora tók sem Þorbjörg hafði sagt. Býr Þorbjörn skip sitt og fer uns hann kemur í Brattahlíð. Tekur Eiríkur við honum báðum höndum og kvað það vel er hann var þar kominn. Var Þorbjörn með honum um veturinn og skuldalið hans. Eftir um vorið gaf Eiríkur Þorbirni land á Stokkanesi og var þar ger sæmilegur bær og bjó hann þar síðan.

 

editions: Skj Not in Skj;

sources

© 2008-